อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน…บางคน

หลายต่อหลายคนคงเคยได้ยินคำพูดที่ว่า “อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง”

แม้แต่ในวรรณคดี อย่างเรื่องพระอภัยมณี ยังมีบทที่ว่า “แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ …”

ถ้าลองคิดดูเล่นๆ คน หรือที่เรียกให้ฟังดูดีว่า “มนุษย์” ช่างเป็นสัตว์ที่เจ้าเล่ห์เสียจริง

ความไว้ใจบางครั้งก็นำมาซึ่งความผิดหวัง เมื่อคนที่เราไว้ใจกลับเป็นคนที่ทำร้ายเราเสียเอง

ความผิดหวัง เปลี่ยนเป็นความโกรธโดยพลัน

ใจหนึ่งบอกว่าให้ปล่อยไป อย่าไปเครียด อย่าไปโกรธ แต่อีกใจหนึ่งถามหาความถูกต้อง ใจนี้ยังดึงดันที่จะถามหาความยุติธรรม ความถูกต้อง และต้องการทวงเอาความไว้วางใจนั้นคืนมา

ยิ่งในยุคปัจจุบัน ความจริงใจหาได้ยากขึ้นทุกที ความไว้วางใจที่ให้ไปจึงเป็นโอกาสที่จะให้ผู้อื่นเอาเปรียบเอาได้

ฟังดูเหมือนกับการมองโลกในแง่ร้าย แต่บางครั้งมันก็เป็นเรื่องจริง ความจริงอันน่ารังเกียจ ความจริงที่ทำให้โลกเป็นที่ที่ไม่น่าอยู่

ฉันเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่ได้แต่ให้ภาวนาให้จิตใจของคนบางคนสูงขึ้น ให้คนที่เอารัดเอาเปรียบ เห็นแก่ได้ และเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ หยุดการกระทำที่ชั่วร้ายนี้ลง อย่างน้อยฉันก็เชื่อว่าคนชั่วและความชั่ว ก็ต้องได้รับผลแห่งความชั่ว ความเลวร้าย ไม่ช้าก็เร็ว

เมื่อไหร่นะ ที่คนเราจะไว้ใจกันได้อีกครั้ง…

ฤาว่าจะไม่มีวันนั้นจริง