London Trip A to Z ตอนที่ 5

E for Egg & cress sandwich

เคยได้ยินคำว่า “อาหารสิ้นคิด” กันบ้างไหม ประเภทที่ว่าคิดอะไรไม่ออกก็กินอันนี้แหละ (วะ) นั่นอาจเป็นเหตุหนึ่งที่พาฉันกับแซนด์วิชไข่และเครสมาพบกันในครั้งแรกเมื่อ 8 ปีก่อน

ความคิดแรกที่มองไปบนแผงแซนด์วิชของร้าน Pret a Manger คือหาแซนด์วิชที่กินง่าย ราคาไม่แพง มองไปเจอ BLT อันประกอบไปด้วยเบคอน (bacon) ผักกาด (lettuce) และมะเขือเทศ (tomato) ก็คิดว่า เราไม่กินมะเขือเทศน่ะ แถมมันยังราคาแพงอีกต่างหาก หลังจากพินิจพิเคราะห์อยู่สักพัก ก็คว้ามือไปหยิบเอา Egg & Cress Sandwich ขึ้นมา ด้วยราคาเธอถูกกว่าเพื่อน แถมไม่มีส่วนผสมที่ฉันไม่กินอยู่ด้วย จากนั้นเป็นต้นมาฉันก็หลงรักกับความธรรมดาของแซนด์วิชชนิดนี้

กลับมาเมืองไทย ไม่มี Egg & Cress Sandwich ขาย ก็ใครจะอยากกินแซนด์วิชแสนธรรมดา ในเมื่อบ้านเรา ร้านไหนๆ ก็เน้นไส้เลิศๆ กันทั้งนั้น มีชิกเก้นเทอริยากิบ้างล่ะ ทูนาชีสบ้างล่ะ สารพัดสารพัน จากที่สังเกตุดูประเทศเราเน้นใส่ใส่เยอะ ละลานตามากๆ อยากเห็นตัวอย่างชัดๆ ต้องดูที่พิซซา ที่ทั้งกระหน่ำใส่ท้อปปิ้งต่างๆ แถมยังมีขอบชีส ห่อไส้กรอกกันจ้าละหวั่น เคยนึกเล่นๆ ว่าถ้าคนอิตาเลียนมาเห็น จะรู้ไหมหนอว่าเนี่ยน่ะมันคือพิซซา

มีโอกาสกลับไปอังกฤษคราวนี้เลยได้ไปย้อนอดีตกับการกินแซนด์วิชไข่ใส่วอเตอร์เครส ที่ร้าน EAT. ร้านแซนด์วิชชื่อตรงๆ ว่า “กิน” ที่มีหลายสาขาทั่วลอนดอน และ Pret a Manger ร้านแซนด์วิชเจ้าเก่า รู้สึกผิดหวังเล็กน้อยกับแซนด์วิชที่ EAT. เพราะขนมปังออกจะแฉะๆ ไปนิด อาจเป็นเพราะว่าวางบนชั้นขายมาทั้งวัน