おくりびと หยาดน้ำตากับคำบอกลาก่อนออกเดินทาง

ความตายคือการเดินทางจากโลกหนึ่งไปยังอีกโลกหนึ่ง การออกเดินทางที่ตีตั๋วเที่ยวเดียว ทิ้งไว้แต่เพียงความทรงจำและคราบน้ำตาบนใบหน้าของผู้ที่อยู่เบื้องหลัง

อีกครั้ง ที่ได้ชมหนังอารมณ์ละเมียดละไมแบบญี่ปุ่น อย่าง Departures ผลงานของผู้กำกับโยจิโร่ ทาคิตะ

Departures ส่งมอบข้อความง่ายๆ ที่ว่าความตายเป็นสิ่งที่หลีกหนีไม่พ้น แต่หลายคนกลับมองเป็นเรื่องต้องห้าม อย่างตัวเอกของเรื่องอดีตนักดนตรีที่ชะตาชีวิตผกผันให้มาเป็นโนคัง (คนนำศพลงโลง) ที่ถูกมองจากคนภายนอก หรือแม้แต่ภรรยาตัวเองว่าทำงานสกปรกและน่ารังเกียจ หากแต่ว่างานของเขาและท่านประธานแห่ง NK Agency (โนคัง เอเจนซี่) นั้นที่บรรจงแต่งหน้าแต่งตัวให้แก่ผู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย กลับเป็นงานศิลปะที่เต็มไปด้วยความประณีตงดงามและกระทำด้วยความเคารพ เป็นการส่งมอบของขวัญชิ้นสุดท้าย ความอาลัย และความรักของผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ต่อผู้ที่จากไป แม้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้เห็นหน้าผู้ตายดูสวยงามและกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ก็เป็นเครื่องปลอบประโลมใจแก่คนที่ยังอยู่ 

หนังถ่ายทอดเรื่องราวเรียบง่ายออกมาได้อย่างสวยงาม ลึกซึ้ง และสะเทือนใจ พร้อมกับดนตรีประกอบที่ลงตัว ทำให้ Departures เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่น่าหาโอกาสไปชม

La Fin des Terres สุดแผ่นดิน

— Monsieur Genty has his head in the clouds

La Fin des Terres หรือ อวสารแห่งปฐพี โดยคณะนักแสดง Phillipe Genty ใช้เป็นการแสดงเปิดเทศกาล La Fête เทศกาลศิลปะวัฒนธรรมฝรั่งเศสสำหรับปีนี้

แม้เทศกาล La Fête จะจัดขึ้นในปีนี้เป็นปีที่ 8 แล้ว แต่ฉันก็เพิ่งมีโอกาสได้เข้าไปชมกับเค้าก็คราวนี้แหละ ด้วยได้อานิสงค์จากเพื่อนสาว (สวย) ที่อุตส่าห์เป็นธุระจัดหาบัตรมาให้ ด้วยความที่เธออยากให้ฉันไปดูการแสดงนี้จริงๆ พร้อมกับโฆษณาให้ว่า การแสดงนี้เนี่ยดีสุดๆ เลยนะเธอ โปรดักชั่นดีมากกกกก เอ้า เชื่อเพื่อนค่ะ เชื่อในรสนิยมสาวเอกละคร แถมเพื่อนอุตส่าห์หาตั๋วมาให้ ฉันก็เลยจัดแจงเลื่อนนัดเย็นนั้น เพื่อไปดู Lands End แทน

กว่าจะได้รับตั๋วก็เกือบถึงเวลาเริ่มแสดง เนื่องจากเกิดเหตุขัดข้องทางเทคนิคเล็กน้อย (เจ้าหน้าที่หาชื่อใน list ไม่เจอ) แต่ในที่สุดก็รับตั๋วเรียบร้อย

การแสดงนี้กินเวลาทั้งสิ้น 1 ชั่วโมงครึ่ง (ใน web ของ Thaiticket Master และสูจิบัตรของงาน เขียนเอาไว้ว่า “ความยาว 1.30 ชั่วโมง ในห้วงแห่งความฝัน”)

การแสดงเริ่มขึ้นด้วยฉากที่ชายใส่เสื้อโอเวอร์โค้ตคนหนึ่งจัดแจงกับหุ่นคนตรงโต๊ะทำงานตัวหนึ่ง เพียงพริบตาเดียวหุ่นตรงโต๊ะทำงานกลายเป็นนักแสดงขึ้นมา ด้วยทริกมายากลที่นำมาใช้นำเสนอตลอดเรื่อง เรื่องราวที่ไม่ปะติดปะต่อ ทำให้บางครั้งดูแล้วไม่ค่อยจะเข้าใจสักเท่าไหร่ สุดท้ายเลยใช้วิธีที่จะไม่พยายามทำความเข้าใจ แต่ปล่อยใจไปกับภาพที่ปรากฏขึ้นบนเวที

แม้ฉากและพร็อพต่างๆ ที่นำมาใช้จะอยู่ในสักษณะที่น้อยชิ้น เมื่อเทียบกับการแสดงละคร แต่แต่ละชิ้นที่เลือกมา ประกอบกับการจัดแสงกลับสร้างเอฟเฟคที่โดดเด่น เกิดเป็นภาพสวยงามขึ้นบนเวที ฉากที่ชอบเป็นพิเศษเห็นจะเป็นฉากบนรถไฟ ที่ให้อารมณ์อยู่บนรถแล้วมีลมพัดเอากระดาษไปปะทะกับหน้านักแสดงจริงๆ นอกจากนี้ก็ยังมีฉากบอลลูนขนาดยักษ์ที่พองลมอัดแน่นบนเวทีที่สวยและแปลกตาจากโชว์อื่นๆ ที่เคยดูมา

แน่นอนว่ามีบางฉากที่ค่อนข้างยาวและอาจจะน่าเบื่อไปบ้าง (ด้วยพยายามหาความหมายจากภาพที่เห็น) แต่โชว์ก็จบลงด้วยความประทับใจ น่าเสียดายที่ว่าในคืนนั้นการแสดงชุด Lands End จัดแสดงเป็นครั้งสุดท้าย เป็นคืนสุดท้าย ใครอยากลองชมส่วนหนึ่งของการแสดงคงต้องคลิกไปดูที่ Youtube (แต่ขอบอกว่าบนเวทีจริง น่าตื่นตากว่ามาก ^_^)

สำหรับ official website ของเทศกาล La Fête ดูได้ที่นี่

สำหรับนักชิมทั้งหลาย กิจกรรมน่าสนใจอีกอย่างซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเทศกาลคือ Dîner Dans Le Noir ดินเนอร์ไร้แสงเทียน (และแสงอื่นๆ) ที่จะจัดขึ้นที่ร้าน Déjà Vu โรงแรม Pullman กรุงเทพฯ จากคอนเซปของร้านอาหาร Dans le Noir? ที่ฝรั่งเศส

山おんな壁おんな สาวต่างไซส์

ไม่นานมานี้ มีโอกาสได้ดู series ญี่ปุ่นอีกเรื่องหนึ่งชื่อว่า Yama Onna Kabe Onna แปลตรงตัวว่า สาวภูเขา สาวกำแพง คงจะเดาได้ไม่ยากว่า ภูเขากับกำแพงที่ว่าคืออะไร

Yama Onna Kabe Onna ได้สาวสวยเก๋ อย่าง Ito Masaki นางแบบและนักแสดงสาวสวยที่คุ้นหน้ากันดีจากการเป็นนางแบบของ Shiseido มาประชันบทบาทกับ Fukada Kyoko ด้วยความชอบ Ito Masaki เป็นการส่วนตัว ทำให้ดูละครเรื่องนี้ได้เพลินยิ่งขึ้น

เรื่องราวของสาว (อก) ต่างไซส์นี้แม้จะละครตลก ดูขำๆ แต่ก็แฝงแง่มุมบางอย่างของสังคมญี่ปุ่นไว้ให้ได้เห็นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของอาชีพการงาน แม้ปัจจุบันผู้หญิงญี่ปุ่นจะมีบทบาทในโลกของมนุษย์ทำงานมากขึ้น หลายต่อหลายคนก็ยังคงมีแผนที่จะเลิกทำงานเมื่อแต่งงานแล้ว วัฒนธรรมการแต่งงานแล้วเป็นแม่บ้านยังคงมีให้เห็นอยู่ แม้แต่ในละครเรื่องนี้ที่ตัว Megumi (สาวพนักงานขายผู้มีความสามารถ) เองมีความสับสนในใจ ที่จะเลือกระหว่างการมีครอบครัวหรืออาชีพการงาน นอกจากนี้ ยังเห็นถึงสิ่งที่เรียกว่า ‘glass ceiling’ การแบ่งแยกทางเพศ (sexism) ที่ว่าแม้จะมีความสามารถสูงและทำงานได้ดีกว่าผู้ชายบางคน ผู้หญิงญี่ปุ่นก็มีโอกาสที่จะก้าวขึ้นไปในตำแหน่งผู้บริหารได้ยาก

เขียนออกแนวซีเรียสแบบนี้ แต่จริงๆ แล้ว Yama Onna Kabe Onna เป็นละครดูเล่นๆ เบาสมอง (ถ้าไม่คิดอะไรมาก) เป็นอีกหนึ่งซีรีส์ที่อยากแนะนำให้ไปลองหากันมาดู

แล้วคุณล่ะ คิดว่า size does matter รึเปล่า

Juno

หลังจากที่ห่างหายจากการไปดูหนังที่โรงมานาน วันนี้ฤกษ์งามยามว่างจึงแวะเวียนไปที่ House RCA โรงหนังที่ฉันชอบมากโรงหนึ่ง (ด้วยความที่มีหนังนอกกระแสให้ได้ดู แถมคนไม่เยอะ และตั๋วหนังไม่แพง ฯลฯ)

แรกสุดก็ต้องคิดก่อนว่าจะดูเรื่องอะไรดี ความอยากดูของฉันตอนนี้มีหนัง 2 เรื่องที่คู่คี่สูสีกันมา ระหว่าง Juno และ Tokyo Tower แต่ในที่สุดก็เลือกดู Juno เพราะเวลาใกล้เคียงกับเวลาที่ฉันว่างพอดี แถมหนังเรื่องนี้ยังได้รับคำวิจารณ์ในแง่ดีจากหลายแหล่ง

หลายคนมองว่าช่วงเวลาวัยรุ่นเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต วัยรุ่นเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง เป็นช่วงต่อระหว่างวัยเด็กและผู้ใหญ่ ลำพังชีวิตวัยรุ่นทั่วไปก็ยุ่งเหยิงพออยู่แล้ว แต่สำหรับสาววัย 16 ที่บังเอิญตั้งท้องอย่าง Juno ล่ะ การที่จะผ่านพ้นช่วงเวลาอย่างนี้ไปไม่ง่ายเลย

แม้ความคิดแรกของ Juno หลังจากรู้เรื่องการตั้งท้องของเธอคือการไปทำแท้งตามที่วัยรุ่นหลายคนคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจไปสู่ทางออกที่ดีกว่า ส่วนสำคัญที่คอยประคับประคองให้ช่วงเวลาแบบนี้ผ่านไปได้ก็คือครอบครัว หนังแสดงให้เห็นถึงความรักและเข้าใจจากคนในครอบครัว

ฉันประทับใจกับคำพูดของพ่อ Juno ที่ว่า “In my opinion, the best thing you can do is find a person who loves you for exactly what you are. Good mood, bad mood, ugly, pretty, handsome, what have you, the right person will still think the sun shines out your ass. That’s the kind of person that’s worth sticking with. “

Juno ตอบว่า “I sort of already have.”

พ่อว่า “Well, of course! You’re old D-A-D! You know I’ll always be there to love and support you no matter what kind of pickle you’re in… Obviously”

แม้ว่าเราจะเป็นอย่างไร ดี ร้าย สุข ทุกข์ ครอบครัวก็คือคนที่เดินเคียงข้างเรา และรักเราในแบบที่เราเป็น

สุดท้ายแล้ว แม้จะมีอุปสรรคหรือปัญหาใดๆ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป แม้มีบางทีที่ชีวิตไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่หากเรามีความกล้าที่จะก้าวต่อไป อย่างน้อยก็มีหนทางให้เดิน

Juno Official Site: http://www.foxsearchlight.com/juno/

 

ความประทับใจ บนถนนสายที่ 3 กับ

 

 三丁目の夕日

ภาพหอคอยโตเกียวในยามดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า อาจดูเป็นภาพธรรมดาสำหรับใครหลายคน แต่แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาไปอาจมีความหมายสำหรับใครอีกคนหนึ่งที่เฝ้าดูแสงสุดท้ายแห่งวันอยู่ ณ มุมหนึ่ง

แล้ววันนี้ภาพใบปิดหนังที่คุ้นตาก็พาฉันกลับมาพบกับความประทับใจเมื่อครั้งแรกที่ได้เห็นอีกครั้ง พื้นหลังโปสเตอร์สีส้มกับใบหน้าหลากหลายอารมณ์เรียงร้อยเรื่องราวของผู้คนบนถนนสายที่ 3 เข้าไว้ด้วยกัน

เรื่องราวของพวกเขายังดำเนินต่อไป ก่อกำเนิดเป็นภาคต่อของภาพยนตร์ในใจฉันเรื่องนี้

Always – Sunset on 3rd Street พาเราย้อนเวลากลับไปเมื่อสมัยที่ญี่ปุ่นสิ้นสุดสงคราม ภาพโตเกียวที่เต็มไปด้วยความเจริญ แสงไฟนีออน และความพลุกพล่านในวันนี้ดูแตกต่างไปจากในวันวาน

ในภาคแรก ความอดทน ความพยายาม เพื่อความหวังและความฝันหลังสงครามที่จะสร้างประเทศขึ้นมาอีกครั้ง คู่ขนานไปกับภาพหอคอยโตเกียวซึ่งก่อร่างขึ้นทีละเล็กละน้อยจนสำเร็จ ญี่ปุ่นประกาศตัวเองว่าฉันก็กลับมายิ่งใหญ่ได้เหมือนกัน ว่าแล้วก็ทำให้หอคอยโตเกียวมีความสูง 333 เมตร นำหอไอเฟลไปเสียเลย 

Always ชวนให้เราหวนนึกถึงวันเวลาในอดีต ความสุข ความเศร้า มิตรภาพ ความรัก ความประทับใจ ได้อย่างละเมียดละไม ตามแบบฉบับญี่ปุ่น แต่ก็ไม่ลืมที่จะซ่อนอารมณ์ขันให้ได้ยิ้มกันตลอดเรื่อง

ในภาค 2 นี้ หอคอยโตเกียวสำเร็จเป็นรูปร่างขึ้นมาแล้ว แต่ชีวิตไม่ได้มีจุดสิ้นสุดเหมือนกับหอคอยที่สร้างเสร็จ หากแต่ยังคงเดินต่อไป ผู้คนบนถนนสายที่ 3 สอนให้รู้ว่าความสุขไม่จำเป็นต้องซื้อหามาด้วยเงินเสมอไป ความสุขเกิดขึ้นได้แม้ในยามยาก แค่เพียงเรารู้วิธีที่จะมองหามัน

สำหรับฉันแล้ว Always เป็นความประทับใจที่เปี่ยมไปด้วยความละมุนละไม ฉันหลงรักตัวละครทุกตัวที่ต่างมีมุมที่น่ารัก แม้บุคลิกและเรื่องราวของแต่ละคนจะแตกต่างกันไป ชวนให้นึกถึงวิถีชีวิตที่เรียบง่าย มีน้ำใจ และสามัคคีที่ทุกวันนี้หายากขึ้นทุกที

แวะไปชม Always – 2 กันได้ที่ House Rama RCA และโรงภาพยนตร์เครือ Apex

アンフェア ใครกันแน่ที่อยุติธรรม?

 

จากที่ติดตามดู series ญี่ปุ่นหลายรสจากเพื่อนร่วมออฟฟิศ เรื่องล่าสุดที่ดูแล้ววางไม่ลงคือ Unfair ซีรีส์แนว thriller จากแดนปลาดิบที่ชวนติดตามอีกเรื่องหนึ่ง

Unfair พูดถึงเรื่องราวของตำรวจสาวผู้ซึ่งเกลียดการฆาตกรรมเป็นที่สุด แต่ชีวิตของเธอต้องมาพัวพันกับการฆาตกรรมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหตุการณ์ที่นำไปสู่เรื่องราวทั้งหมดมาจากเหตุการณ์ในวันหนึ่งที่พ่อของเธอซึ่งเป็นตำรวจถูกยิงเสียชีวิต หลังจากนั้นยูกิฮิระก็เข้ามาเป็นตำรวจสอบสวนเพื่อสืบหาผู้ที่ฆ่าพ่อของเธอ แต่เรื่องราวไม่ได้จบอยู่เพียงแค่นั้น เหตุการณ์ที่พลิกผันชะตากรรมของยูกิฮิระคือการที่เธอวิสามัญฆาตกรรมคนร้ายซึ่งเป็นเยาวชน จากตำรวจผู้มีความมุ่งมั่นที่จะทำเพื่อความถูกต้องและผดุงความยุติธรรม กลับกลายเป็นคนฆ่าเสียเอง ชีวิตที่มีอยู่จึงไม่มีความสงบอีกต่อไป

ละครตั้งคำถามกับผู้ชมว่าแท้จริงแล้วความยุติธรรมคืออะไร อะไรที่เรียกว่าอยุติธรรม การฆ่าคนร้ายเป็นการกระทำที่ถูกต้องจริงหรือ ใครที่เป็นคนร้ายกันแน่ ละครไม่ได้ตอบทุกคำถามที่เกิดขึ้น หากแต่ให้ผู้ชมได้คิดพิจารณาว่าบางครั้งสิ่งที่เราคิดหรือมองว่าถูกต้องเหมาะสมแล้วนั้น อาจจะไม่ได้ถูกต้องหรือเป็นทางออกที่ทุกคนจะเห็นด้วยเสมอไป การกระทำไม่ว่าอะไรก็ตามจะส่งผลกับตัวเราไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง

เมื่อมองย้อนกลับมาที่สังคมปัจจุบัน ความอยุติธรรมดูจะมีอยู่ทั่วไปจนบางครั้งอาจดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่สังคมจะอยู่ได้หรือหากทุกคนเพิกเฉยและปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปแบบนั้น ไม่แน่ว่าบางครั้งเราอาจต้องยอมทำสิ่งที่อยุติธรรมเพื่อความอยู่รอด การกระทำของเราส่งผลกระทบต่อผู้อื่น แต่เราก็มองว่ามันจำเป็น แล้วอย่างนี้ ใครกันแน่ที่อยุติธรรม?

Attention Please!

ช่วงที่สงครามนางฟ้ากำลังเป็นที่กล่าวขวัญถึงอย่างกว้างขวาง ในทุกหมู่เหล่า ทั้งพนักงานบริษัท แม่บ้าน ชาวบ้านร้านตลาด ฯลฯ ตามด้วย forward mail ชีวิตจริงของเหล่าตัวละครในสงครามนางฟ้า ว่าคนนี้เป็นเชอรี่ พี่หนิง น้องริน ฯลฯ ฉันขอตกเทรนด์ไปคนหนึ่งด้วยความที่ไม่ชอบดูละครประเภทตบตี ชิงรักหักสวาท แต่ต้องยอมรับว่าละครเรื่องนี้มาแรงจริงๆ ตอนนี้เหล่านางฟ้าของสายการบินที่ออกมาประท้วงอาจนึกเสียใจว่ารู้อย่างนี้อยู่เงียบๆ น่าจะดีกว่า ไม่งั้นเรทติ้งละครคงไม่สูงขนาดนี้

ถึงจะไม่ได้ดูสงครามนางฟ้า ฉันก็ขอดูละครเกี่ยวกับชีวิตของแอร์โฮสเตสด้วยเหมือนกัน แต่เป็นละครจากญี่ปุ่นหรือ J-Dorama (J Drama) ค่ะ

Attention Please! เกิดมาได้จากความร่วมมือระหว่าง Fuji TV และ JAL (สายการบินเจแปนแอร์ไลน์) โดยนำเสนอเรื่องราวการฝึกแอร์โฮสเตสของสายการบิน และแสดงให้เห็นว่าแอร์โฮสเตส หรือที่เรียกว่า Cabin Attendant (CA) แท้จริงแล้วมีหน้าที่และความสำคัญอย่างไร

เรามักมองบทบาทของ CA ว่าเป็นพนักงานต้อนรับ แต่งตัวสวยๆ ทำงานสบายๆ ได้เงินเยอะ แต่หน้าที่ของ CA มีแค่นั้นจริงหรือ CA มีชีวิตสวยหรูหรือเปล่า

จากประสบการณ์ที่ได้เคยฝึกเป็น CA กับเค้าครั้งหนึ่งในชีวิตกับสายการบินญี่ปุ่นก็บอกได้ว่ากว่าจะมาเป็น CA ไม่ง่ายเลย เริ่มจากการคัดเลือก CA ใหม่ ที่เปิดรับสมัครครั้งใด ก็มีคนแห่กันไปสมัครมากมายทุกครั้ง สัมภาษณ์หมู่รอบแรกแล้ว ก็ต้องรอผ่านเข้ารอบเพื่อสัมภาษณ์อีก ผ่านการสัมภาษณ์ก็ต้องไปลุ้นตรวจร่างกายว่าจะผ่านหรือไม่

เมื่อผ่านขั้นตอนเหล่านี้ไปได้ด้วยดี ก็ถึงเวลาเตรียมตัวก่อนการฝึก สำหรับสายการบินญี่ปุ่นนั้น แน่นอนว่าภาษาญี่ปุ่นถือเป็นสิ่งสำคัญในการสื่อสาร อย่างที่เราทราบกันดีว่าคนญี่ปุ่นจำนวนมากพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ จะด้วยเหตุผลที่ว่าพูดไม่ได้จริงๆ หรือไม่ยอมพูดก็ตาม แต่ครั้นจะให้คนไทยไปพูดญี่ปุ่นนั้นก็ต้องอาศัยการเรียนการสอนอย่างหนัก เพราะคนญี่ปุ่นไม่ชอบอะไรแบบครึ่งๆ กลางๆ พูดได้แบบงูๆ ปลาๆ สำเนียงไม่ดีก็จะไม่ให้ผ่านไปง่ายๆ

การเตรียมเรียนภาษานั้นต้องทำก่อนที่จะถูกเรียกตัวไปฝึกจริง เพราะหากไปเริ่มที่ศูนย์ฝึกเลยจะลำบากมากทีเดียว เพราะมาวันแรกก็ให้ลองเทสอ่านภาษาญี่ปุ่นที่เป็นตัว Hiragana กันเลย (ได้ยินว่าแต่ก่อนใช้ตัว Romanji ในการเรียน – Romanji คือการใช้ตัวหนังสือภาษาอังกฤษแทนเสียงอ่านภาษาญี่ปุ่น)

CA ฝึกหัดก็มีสภาพไม่ต่างไปจากนักเรียนในโรงเรียนประจำนัก เราถูกเรียกชื่อว่าเป็น Kunrensei (くんれんせい) หรือ trainee กิจกรรมหลักก็คือการเรียนหนังสืออย่างหนัก ไม่ว่าจะเป็นวิชาภาษาญี่ปุ่น วิชาเกี่ยวกับส่วนประกอบของเครื่องบิน การบริการ ฯลฯ นอกจากการเรียนในด้านทฤษฎีแล้ว ยังมีการเรียนภาคปฏิบัติอีกด้วย และแน่นอนว่ามีการสอบบ่อยมาก แทบทุกสัปดาห์  trainee ทุกคนต้องพยายามทำคะแนนให้ดีเพื่อที่จะไม่ถูกตัดชื่อออกจากการเป็น CA ในอนาคต

การจะเป็น CA ที่ดี ไม่ใช่แค่มีความรู้ในด้านภาษาและการบริการเท่านั้น หนึ่งในเรื่องสำคัญก็คือการฝึกด้านความปลอดภัย เชื่อว่าหลายคนคงไม่ได้สนใจเวลาที่มี VDO หรือการสาธิตการใช้อุปกรณ์ safety ต่างๆ บนเครื่องบิน แต่สำหรับ CA จะต้องใช้อุปกรณ์ต่างๆ รวมไปถึงอุปกรณ์ช่วยชีวิตได้เป็นอย่างดี เพราะในยามที่อยู่บนฟ้า ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ซึ่งในข้อนี้เห็นได้ชัดมากในซีรีส์ Attention Please! ซึ่งอาจารย์ผู้ฝึกสอนเน้นย้ำให้เหล่า kunrensei ให้ความสำคัญในเรื่องความปลอดภัย หากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดแล้ว CA ขาดสติหรือขาดความเชี่ยวชาญก็จะไม่สามารถช่วยชีวิตของผู้โดยสารได้ ลองนึกภาพว่าหากเราไม่สามารถทำหน้าที่ของเราได้เป็นอย่างดี แล้วความบกพร่องนั้นส่งผลถึงชีวิตของผู้อื่นจะเป็นอย่างไร

การฝึกที่ยาวนานและยากเย็นนี้ เป็นการฝึกความพร้อมทั้งด้านความรู้ ร่างกาย และจิตใจให้พร้อมกับการเป็น “นางฟ้า” นั่นเอง

การดู Attention Please! ทำให้ฉันย้อนนึกถึงช่วงเวลาที่คิดว่าเป็นช่วงสาหัสของชีวิตช่วงหนึ่ง แน่นอนว่าเมื่อผ่านช่วงเวลานั้นมาแล้ว ความทุกข์ยากลำบากที่เคยรู้สึกมันก็เบาบางลงไปตามกาลเวลา มาถึงตอนนี้บางครั้งฉันก็ย้อนนึกไปว่าหากวันนั้นฉันไม่ตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางเดิน หันหลังให้กับการฝึกที่พยายามฟันฝ่ามาเกือบจะสำเร็จแล้ว ชีวิตจะเป็นอย่างไร ส่วนหนึ่งฉันก็รู้สึกทึ่งกับความเป็นมาตรฐานของสายการบินนี้ หลายประโยค ท่าทาง คำพูดของ CA ในเรื่องช่างเหมือนกับที่ฉันเคยได้ท่อง จำ และแสดง role play เหลือเกิน

ถึงแม้จะไม่ได้ไป “บิน” ฉันก็ไม่เคยนึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง แม้ทุกวันนี้ฉันจะเดินอยู่บนดิน แทนที่จะไปบินอยู่บนฟ้า ฉันก็ยังมีความฝันแบบเดิม ยังรักการเดินทางเหมือนเดิม วันดีคืนดีมีโอกาสเป็นใจฉันก็ได้ขึ้นไปบินอยู่บนฟ้าและพบกับ “นางฟ้า” อยู่เป็นครั้งคราว

ความคิดเห็นเกี่ยวกับอาชีพนั้นแตกต่างกันไปตามมุมมอง ทัศนคติ และประสบการณ์ บางคนมองแอร์เป็นนางฟ้า สวยหรู เลิศเลอ ในขณะที่บางคนมองเป็นคนใช้  หากแต่สิ่งสำคัญคือความรัก ความเคารพและความภูมิใจในสิ่งที่ตนเองทำ และให้เกียรติแก่คนอื่น งานแต่ละงานก็มีความสำคัญในตัวของมันเอง หากโลกนี้ขาดคนในอาชีพใดไปสักอาชีพหนึ่ง ย่อมได้รับผลกระทบ ชีวิตของเราคงไม่สะดวกสบายหากขาดคนที่มาคอยบริการและดูแลเรา เป็นต้น

ย้อนมาถึงเรื่องของละครหรือซีรีส์ ฉันคิดว่าประเทศเราน่าจะมีคนสร้างหนังหรือ producer ที่มองเห็นถึงความสำคัญและนำเสนอแง่มุมต่างๆ ของอาชีพให้ผู้ชมได้รับความรู้ ความเข้าใจ หรืออาจเป็นแรงบันดาลใจให้คนที่มีความฝันได้มีแนวทางของตนเอง อย่างในเรื่อง Attention Please! นี้ แทนที่จะมองความนิยมและการ “ขายได้” เพียงอย่างเดียว

บางทีในอนาคตเราอาจได้ดูละครดีๆ ไม่มีฉากตบตีบ้างก็เป็นได้ *fingers crossed*

เดินตามฝัน

 

“Do you still remember the first dream you had?” คุณยังจำความฝันแรกที่เคยวาดไว้ได้ไหม ประโยคเริ่มต้นเรื่องราวของการเดินทางเพื่อตามหาความฝันของเรจัง สาวน้อยบ้านนอกที่เดินทางเข้ากรุง (โตเกียว) ในซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่องล่าสุดที่ฉันมีโอกาสได้ดู

東京フレンズ หรือ Tokyo Friends ว่าด้วยมิตรภาพความรัก และการเดินทางตามความฝัน

เรื่องราวของการเดินทางจากบ้านนอกเข้ากรุงนี้เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ยาก ไม่ว่าจะเป็นที่ประเทศไทยหรือญี่ปุ่น คนต่างจังหวัดหลายคนต่างมีความฝัน บ้างก็มีความหวังว่าจะเดินทางเข้ามาในเมืองกรุงเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น เพื่อหาโอกาสใหม่ เพื่ออะไรอีกหลายๆ อย่าง

ความฝันบางอย่างก็ไม่ได้ชัดเจนตั้งแต่แรก แต่เมื่อเราก้าวเดินไปตามทางนั้น ความฝันก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนยิ่งขึ้น เช่นเดียวกับเรจัง การเข้ามาใช้ชีวิตในโตเกียวของเร เริ่มต้นเพียงแค่การที่ต้องการจะมีชีวิตที่แตกต่างและ “ดีขึ้น” กว่าการเป็นชาวประมงในหมู่บ้านเล็กๆ การเดินทางนำพาเรจังมาสู่สิ่งอื่นๆ อีกมากมายที่เธออาจไม่ได้มีโอกาสรู้หากเพียงแต่เธอเลือกที่จะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้น

จากคำพูดของริวจิที่ว่า “ฉันชอบเสียงของเธอนะ” เปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเรไป ความฝันที่เลือนรางกลับชัดเจนขึ้น จุดหมายของการเป็นนักร้องและแต่งเพลงเพื่อ “ซาบาคัง”นำเรให้เดินต่อไป แน่นอนว่าไม่มีเส้นทางใดที่จะราบเรียบไปตลอด แต่อุปสรรคก็ทำให้เราเข้มแข็งและเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไม่ใช่หรือ

ความฝันของ 4 สาวในเรื่องนี้ แม้จะแตกต่างกันไป แต่ความเป็นเพื่อนก็นำพาพวกเธอมาอยู่ร่วมกัน ความทุกข์ ความสุขของแต่ละคนก็แบ่งปันกันไป เคยมีคนพูดไว้ว่า ความทุกข์หากได้แบ่งปันความทุกข์นั้นก็จะลดน้อยลง ส่วนความสุขหากได้แบ่งปัน ความสุขนั้นก็จะเพิ่มมากขึ้น นี่คงเป็นเหตุผลที่คนเราจะมีเพื่อน เพื่อเป็นพลังให้แก่ชีวิต

ริวจิ ชายหนุ่มผู้มีฝันเป็นผู้จุดประกายความฝันให้แก่เร และเรก็เป็นผู้นำริวจิให้กลับสู่เส้นทางเดินเพื่อตามความฝันอีกครั้ง

ในวัน เวลาที่ความจำเป็นในชีวิต ความเร่งด่วน ความกดดันจากรอบข้างมีมากเช่นในสังคมปัจจุบัน หลายคนละทิ้งความฝัน ทิ้งความเป็นตัวตนของตัวเอง มองว่าความฝันเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ ไม่มีแก่นสาร พอเวลาผ่านพ้นไปชีวิตก็กลายเป็นเครื่องจักร ถูกกระแส คลื่นสังคมพัดพาไปทางนั้นทีทางนี้ที

ลองมาหยุดแล้วมองตัวตนอันแท้จริงของเราดูสักครั้งว่าเราต้องการอะไรในชีวิต ว่าแต่ “คุณยังจำความฝันแรกที่เคยวาดไว้ได้ไหม”

น้ำตาหนึ่งลิตร

ทำไมโรคร้ายนี่ต้องเลือกฉัน ทำไม… อายะถามคำถามที่แสนปวดร้าว น้ำตาไหลอาบแก้ม ไม่มีคำตอบจาก ฮิโรชิ เซนเซ (คุณหมอฮิโรชิ)

นี่เป็นฉากหนึ่งจากซีรีส์บีบหัวใจจากญี่ปุ่นเรื่อง 1 Litre of Tears ซึ่งกำลังแพร่ระบาดอยู่ในออฟฟิศของฉันในขณะนี้

คำถามที่ได้ยินจากเพื่อนร่วมออฟฟิศทุกเช้าที่มาทำงานคือ “ร้องไห้รึยัง” อืม เป็นปรากฏการณ์ใหม่ ทักทายกันว่าร้องไห้รึยัง อารมณ์คนถามน่าจะประมาณ “วันนี้คุณดื่มนมแล้วรึยัง”

1 Litre of Tears ว่าด้วยชะตากรรมของอายะ คิโตะ เด็กสาววัย 15 ซึ่งป่วยเป็นโรค Spinocerebellar Ataxia (ในเรื่องเรียกชื่อว่าโรค Spinocerebellar Degeneration) อันทำลายประสาทการควบคุมการทำงานของอวัยวะต่างๆ ของร่างกาย เริ่มจากอาการหกล้ม กะระยะต่างๆ คลาดเคลื่อน ไปจนพูดได้ลำบาก จนต้องนอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ในขณะที่สมองยังทำงานตามปกติ

จากเด็กสาวที่สดใสร่าเริงและชอบเล่นกีฬา อายะต้องทนทรมานกับความเปลี่ยนแปลงของร่างกายที่นับวันมีแต่จะทรุดโทรมลง แม้จะมีกำลังใจดีอย่างไร แต่การที่รู้ว่าตนเองเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษามันคงยากที่จะทำใจได้

ถึงแม้จะเป็นละครที่เศร้า แต่ 1 Litre of Tears ก็เต็มไปด้วยเรื่องราวที่ทำให้หัวใจอบอุ่น ความรักจากคนรอบข้าง และกำลังใจที่จะสู้ต่อไปของอายะ ทำให้เรื่องราวไม่ได้มุ่งเน้นแต่การเรียกน้ำตาคนดู เหมือนกับซีรีส์บางเรื่อง แต่แสดงถึงความอบอุ่น ความรัก ความห่วงใย ที่จะว่าไปแล้วอาจมีความหมายยิ่งกว่ายารักษาโรคใดๆ ก็ได้ จากความเศร้าใจ เรื่องนี้จึงกลายเป็นความซึ้งใจ

ซีรีส์เรื่อง 1 Litre of Tears นำเค้าโครงเรื่องมาจากไดอารี่ของอายะ เด็กสาวที่ป่วยเป็นโรค Spinocerebellar Ataxia ที่บอกเล่าเรื่องราวการใช้ชีวิตควบคู่ไปกับอาการป่วยของเธอ แม้วันนี้อายะจะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่เชื่อว่าเรื่องราวของเธอคงจะเป็นกำลังใจให้ใครอีกหลายคนที่รู้สึกท้อแท้หรือสิ้นหวังกับชีวิตของตนเอง ให้ก้าวต่อไป และสู้เหมือนกับที่เธอได้ทำ

ในโลกนี้ยังมีอีกหลายๆ คนที่เผชิญกับชะตากรรมที่ไม่ได้คาดคิด ชะตากรรมอาจเป็นสิ่งที่เราเลือกไม่ได้ แต่การที่จะเผชิญกับชะตากรรมนั้นๆ ด้วยวิธีอย่างไรเป็นสิ่งที่แต่ละคนเลือกได้ หากวันนี้ต้องร้องไห้ ก็ขอให้น้ำตานั้นไม่ได้เสียไปกับความเศร้าโศกเสียใจแต่เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้งใจ และปลาบปลื้มใจที่ชีวิตได้มอบโอกาสให้เราเป็นคนเลือกทางเดินเอง

In remembrance of Aya Kito … ผู้ที่เลือกทางเดินของเธอด้วยความกล้าหาญและสง่างาม

ข้ามจักรวาล ผ่านทุ่งสตรอเบอรี่

How far would you go for love? คุณจะไปไกลแค่ไหนเพื่อความรัก

บางคนยอมที่จะเดินทางข้ามจักรวาล…เพื่อรัก
ฉันได้ยินชื่อ Across The Universe จากเพื่อนรักเป็นครั้งแรก ข้อดีมากๆ ข้อหนึ่งของการมีเพื่อนที่แชร์รสนิยมเดียวกันคือการได้แชร์ข้อมูลที่ชนกลุ่มน้อยอย่างเราสนใจ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหนัง เพลง ศิลปะ หรือเรื่องสัพเพเหระอื่นๆ ที่หากไปเพ้อใส่คนอื่นเอามากๆ อาจถูกมองว่าน่ารำคาญได้

Across The Universe สะดุดความสนใจของฉันด้วยความที่เป็นหนังเพลง (musical) และมีการนำเพลงของ The Beatles วงดนตรีอมตะในดวงใจของฉันมาเป็นเพลงประกอบ (ซึ่งจะว่าไปแล้วเรื่องราวต่างๆ ในหนังถูกทำขึ้นมาเพื่อประกอบเพลงของ The Beatles มากกว่า)

จากท่าเรือแห่งเมืองลิเวอร์พูล ชนชั้นกรรมาชีพอย่างจู๊ด (Jude) เดินทางข้ามมหาสมุทรมายังอเมริกาเพื่อตามหาพ่อที่ไม่เคยได้พบหน้าของตนเอง แต่สิ่งที่ Jude ค้นพบนั้นมากกว่าความคาดหวังแรกเริ่มอยู่มาก เขาค้นพบมิตรภาพ และความรัก

หนังนำเสนอทั้งแง่มุมที่สมจริงและเหนือจริงคู่ขนานกันไป จึงไม่น่าแปลกที่จะมีฉากพิศดารปะปนไปกับฉากชีวิตธรรมดาๆ ตั้งแต่ลิเวอร์พูลกับภาพของเมืองท่าเรือสีทึมทึบ ถนนหนทางกับบ้านเรือนโทรมๆ ภาพหลากสีสันรูปแบบโบฮีเมียนของเมืองนิวยอร์ค ไปจนถึงฉากหลุดโลกอื่นๆ

การเดินทางเพื่อความรักมักไม่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ แน่นอนว่ารักของ Jude ต่อลูซี่ สาวสวยฐานะดีชาวอเมริกันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่อุปสรรคของรักนี้ไม่ได้อยู่ที่ฐานะ หากแต่เป็นเหตุการณ์อื่นๆ รวมทั้งความเชื่อและความคิดอ่านที่แยกทั้งสองออกห่างจากกัน

หลายฉากหลายตอนในเรื่องติดตรึงตาแม้หนังจะจบลงแล้ว ภาพสตรอเบอรี่ที่ถูกหมุดตรึงกับผืนผ้าใบ น้ำสีแดงจากผลสตรอเบอรี่ไหลอาบผ้าใบดูราวกับเลือดที่หลั่งไหลออกมา… ฤาความขมขื่นจะแฝงอยู่ในความหอมหวาน อุดมคติมีจริงหรือเป็นเพียงสิ่งที่อยู่ในจินตนาการความคิดของคนเท่านั้น เสียงเพลง Strawberry Field Forever ตอกย้ำความรู้สึกเหนือจริง (surreal) เข้าไปอีกด้วยประโยคที่ว่า Living is easy with eyes closed, misunderstanding all you see หากเราเลือกมีชีวิตได้โดยที่จะหลับตา อะไรๆ มันคงจะง่ายกว่าที่เป็นอยู่

ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่แน่นอนสิ่งหนึ่ง (ตามที่หนังสื่อออกมา) ก็คือความรัก เพราะไม่ว่าจะต้องข้ามผ่านสิ่งใดๆ ข้ามจักรวาล ผ่านทุ่งสตรอเบอรี่ ความรักก็ transcend ทุกสิ่ง ดังเสียงเพลงของ The Beatles ที่ว่า All you need is love…love is all you need

ปล. อ่านบทวิจารณ์ Across the Universe เพิ่มเติมจาก New York Times ได้ที่ http://movies.nytimes.com/2007/09/14/movies/14univ.html