ประโยค…บอกเล่า

วันที่ 5 - บอกลาเจแปน … แล้วพบกันใหม่ また会いましょう

และแล้วก็ถึงวันบอกลาโตเกียว เวลา 4 วันเต็มในประเทศญี่ปุ่นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหมือนกับที่หลายคนมักพูดว่าเวลาแห่งความสนุกนั้นช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน

วันสุดท้าย เรามีโปรแกรมเหลืออีก 2 อย่าง คือการไปเที่ยวไร่สตรอเบอรี่ และแวะช้อปครั้งสุดท้ายที่ห้าง Aeon ก่อนตรงไปสนามบินนาริตะ

เช้าวันนี้ท้องฟ้าเป็นสีเทาครึ้ม สายฝนโปรยปรายลงมา ต่างจากทุกๆ วันก่อนหน้า สัญญาณแห่งการเปลี่ยนผ่านสู่ฤดูใหม่มาถึงแล้วสินะ ฉันรู้สึกโชคดีที่ 4 วันที่ผ่านมาไม่มีฝนตกลงมาเลย ฉันไม่ค่อยชอบเวลาฝนตกสักเท่าไหร่ ก็ทั้งท้องฟ้าและทุกๆ อย่างรอบตัวมันดูทึมทึบไปเสียหมดนี่นะ

ไร่สตรอเบอรี่ที่เราไปกันเช้านี้อยู่ไม่ไกลจากสนามบินมากนัก การไปเที่ยวไร่สตรอเบอรี่เป็นหนึ่งในโปรแกรมที่ฉันตั้งตารอ ฉันยังจำช่วงเวลาที่เคยไปเที่ยวไร่สตรอเบอรี่ที่เชียงใหม่เมื่อสมัยเด็กได้ดี เวลานั้นเวลาที่ได้เห็นลูกสตรอเบอรีสีแดงอยู่บนต้น มันช่างน่าตื่นเต้นเสียจริงๆ

ได้ยินว่าฤดูหนาวเป็นช่วงฤดูกาลสตรอเบอรี่ของญี่ปุ่น ก่อนมาทริปนี้ฉันได้เห็นลูกสตรอเบอรี่สีแดงสดสวยนอนอยู่ในกล่องพลาสติกกับป้ายราคาที่แพงอย่างไม่น่าเชื่อ อยากชิมแต่ไม่กล้าซื้อ ด้วยความที่ราคาสูงขนาดนั้น … เห็นอย่างนี้แล้วก็ตั้งใจจะชิมสตรอเบอรี่ญี่ปุ่นให้สมใจอยาก

ไร่สตรอเบอรี่ที่นี่ต่างจากไร่ที่เคยเห็น เพราะอยู่ในโรงปลูก มีหลังคาคลุมเรียบร้อย ต้นสตรอเบอรี่ปลูกอยู่ในรางสูงจากพื้นดิน มีพลาสติกคลุมดินเรียบร้อย มิน่าล่ะ พี่ไกด์ถึงบอกว่าเด็ดจากต้นแล้วกินได้เลย ไม่ต้องล้างให้เสียเวลา

ก่อนเข้าไปชิมสตรอเบอรี่ คุณป้าชาวไร่ก็แจกถาดพลาสติกที่มีช่องใส่นมข้นหวานให้ทุกคนคนละถาด ที่นี่จะต่างจากบ้านเราที่เอาสตรอเบอรี่มาจิ้มพริกกะเกลือ เพราะสตรอเบอรี่เมืองไทยจะมีรสเปรี้ยวนำ ว่าแล้วก็เดินเข้าโรงปลูกสตรอเบอรี่กันได้เลย

สตรอเบอรี่เป็นทิวแถว

สตรอเบอรี่ที่นี่สวยจริงๆ ลูกสีแดงสดสวยอย่างไม่น่าเชื่อ สวยอย่างกับไม่ใช่ของจริง ฉันหลุดเข้าไปในโลกของสตรอเบอรี่ เสียงเพลง Strawberry Field ของ The Beatles ผุดขึ้นมาในหัว Strawberry field forever…

หลากสีหลายขนาด

น้ำค้างและดอกสตรอเบอรี่

すごい สุดยอดไปเลย

สตรอเบอรี่ที่มีให้ชิมที่นี่มี 2 พันธุ์ ทั้งแบบที่หวานนุ่ม กับแบบที่สดกรอบ ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน เวลาได้มาชิมจากต้นแล้วต้องร้องว่า “うまい” อร่อยจริงๆ

ก่อนบอกลาไร่สตรอเบอรี่ก็ต้องซื้อสตรอเบอรี่ฝากคนที่บ้านเสียหน่อย บอกได้เลยว่าเป็นของฝากที่รับรองว่าผู้รับจะต้องดีใจแน่นอน ฉันเองก็ซื้อกลับมา 2 แพ็คในราคาแพ็คละ 500 เยนเท่านั้น จะลำบากก็ตอนถือนี่แหละที่ต้องระวังไม่ให้ช้ำและต้องไม่เอากล่องซ้อนกัน

ready-to-go

ออกจากไร่แล้ว แต่ฝนก็ยังตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย แต่ไม่เป็นไรค่ะ เพราะเราจะไปห้างกันต่อ พี่ไกด์บอกว่าห้าง Jusco AEON นี่เพิ่งปรับโฉมใหม่ ดูสดใสน่าเดินกว่าเดิม เค้าว่ารวยได้ด้วยลูกค้าคนไทยที่มักแวะช้อปก่อนไปนาริตะนี่แหละค่ะ ว่าแต่ห้าง Aeon มีอะไรน่าสนใจบ้างนะ

สำหรับลูกค้าคนไทย มาช้อปที่ Aeon นี่ถือว่ามีสิ่งที่ต้องการให้ได้เลือกซื้อกันแน่นอน ที่นี่มีร้าน 100 เยน (ร้าน Daiso) ที่มีสาขาที่เมืองไทยด้วย แต่ของที่นี่จะมีความหลากหลายกว่า ของน่าใช้สารพัดอย่างในราคาเพียงชิ้นละ 100 เยน (ยังไม่รวม Consumption Tax 5%) ส่วนสาวๆ ก็คงไม่พลาดร้านขายยาสไตล์ Watson (แต่จำชื่อร้านไม่ได้) ที่มีเครื่องสำอางสารพัดแบบ ในแพคเกจสวยน่ารัก ราคาไม่แพงให้ได้เลือกอย่างจุใจ ชั้นล่างของโซนพลาซ่ายังมีร้าน MUJI และร้านเสื้อผ้าแบรนด์ญี่ปุ่นแบบน่ารักราคาไม่แพงนักให้ได้เดินดูเพลินๆ

ก่อนกลับก็แวะซื้อขนมที่ร้าน Ginza Cozy Corner ซึ่งมีเค้กสไตล์ญี่ปุ่นหน้าตาสวยน่ากิน รสกลมกล่อมไปฝากคนที่บ้าน พี่ไกด์แนะนำ Fromage Cake ชีสเค้กแสนอร่อย ส่วนคุณหมอและภรรยาแนะนำเค้กซากุระที่ชิมแล้วติดใจอยากให้ลอง ฉันชิมแล้วขอบอกว่าอร่อยทั้ง 2 อย่างค่ะ

ออกจาก Aeon ก็ตรงไปสนามบินซึ่งอยู่ไม่ไกล เวลาในญี่ปุ่นใกล้จะจบลงแล้วสิ ที่สนามบินนี้เรามีโอกาสช้อปทิ้งท้ายกันอีกครั้ง ฉันซื้อขนม cigare จากร้านดังอย่าง Yoku Moku กลับมาฝากคนที่เมืองไทย อีกอย่างที่น่าแวะซื้อคือ chocolate ชื่อดังจากเกาะฮอกไกโด ซึ่งสร้างชื่อไปทั่ว Royce ประกาศตัวว่าเป็น Rolls-Royce of Chocolate รสชาติแห่งความละมุนละไมหรูหรา รุ่นโปรดของฉันคือ ช็อกโกแลตสด Nama Chocolate กับ texture แบบ creamy ที่แตกต่างจากช็อกโกแลตตามท้องตลาดทั่วไป แถมราคาที่นี่ยังถูกว่าที่เมืองไทยมากทีเดียว (ราคากล่องละ 600 เยน) ช้อปเสร็จสรรพก็มานั่งพักผ่อนรอเวลาขึ้นเครื่อง

แล้วเครื่องบินก็พาเราออกเดินทางกลับบ้านพร้อมกับประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ได้รับ ความรู้ที่เพิ่มมากขึ้น ความรู้สึกดีๆ ความเป็นมิตรที่ได้จากผู้ร่วมเดินทาง ความประทับใจจากความสวยงามของประเทศโปรดประเทศหนึ่งของฉัน และแรงบันดาลใจอีกหลายๆ อย่าง

แล้วเราคงได้กลับมาพบกันใหม่อีกครั้ง また会いましょう

วันที่ 4 - เข้าเมืองกรุง 

วันนี้เราจะเข้าโตเกียวกันสักที หลังจากที่ชมชนบทมา 3 วัน จากทุ่งโล่ง เทือกเขา หิมะ หมู่บ้านต่างจังหวัด มาเจอผู้คน ตึกราม ในเมืองกรุง

เช้าวันนี้อากาศสดใส แม้โรงแรมที่พักของเราจะไม่ได้มีห้องพักสวยๆ บรรยากาศดีๆ แต่วิวจากห้องอาหารนั้นถือว่าชั้นยอด จากระเบียงชั้น 9 และตลอดแนวกระจกริมโต๊ะอาหาร ภาพเบื้องหน้าเป็นภาพพาโนรามาของฟูจิซังที่ในยามนี้ปกคลุมไปด้วยหมวกหิมะสีขาว สวยสมกับเป็นภูเขาไฟที่ขึ้นชื่อว่าสวยที่สุดในโลกจริงๆ โรงแรม Fuji No Boukaen ยังมีสวนเล็กๆ และน้ำตกจำลองให้นักท่องเที่ยวเดินเล่นเพลินๆ ในยามเช้าอีกด้วย

ภาพของ Fuji-san จากห้องอาหารชั้น 9 ของโรงแรม

เราโบกมือลาโรงแรมก่อนมุ่งหน้าไปยังเมืองโยโกฮามา หากเป็นแฟนรายการโชว์จากญี่ปุ่น อย่าง TV Champion คงจะเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเมืองท่าอย่างโยโกฮามากันมาบ้าง เมืองนี้เป็นที่ตั้งของไชน่าทาวน์ที่ใหญ่ที่สุดในญี่ปุ่น แน่นอนว่าย่อมมีอาหารจีนเจ้าเด็ดหลากหลายให้ได้ชิมกัน เช่นเดียวกันกับไชน่าทาวน์ไม่ว่าที่ไหนๆ ในโลก ไชน่าทาวน์ของโยโกฮามาก็มีประตูแบบจีนตั้งเด่นเป็นเอกลักษณ์แสดงให้รู้ว่าเรากำลังจะเดินข้ามผ่านเข้าสู่อาณาเขตของความเป็นจีน ซึ่งได้แผ่ขยายไปทั่วโลก

ประตูสู่ “เมืองจีน” ในญี่ปุ่น

ในเวลาเช้าแบบนี้ ร้านค้าต่างๆ เริ่มทยอยเปิด ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นร้านขายอาหารต่างๆ รวมไปถึงร้านซาลาเปาที่มีภาพแชมป์ห้อยเหรียญทองเป็นประกัน ซาลาเปาแป้งสีเหลืองอ่อนหนานุ่มกับไส้หมูสับผสมขิงร้อนๆ เหมาะเป็นอาหารเช้าในวันที่อากาศหนาวแบบนี้ ไชน่าทาวน์ของญี่ปุ่นแม้จะไม่ได้โดดเด่นใหญ่โตมากนักแต่ก็สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อย

ในเวลานี้แม้จะยังไม่รู้สึกหิว ก็ได้เวลาอาหารกลางวัน (อีกแล้ว) เราไปกันที่ราเม็งมิวเซียม (Raumen Museum) มาเมืองไชน่าทาวน์ก็ต้องชิมบะหมี่แบบจีนเป็นธรรมดา บางคนอาจคิดว่าราเม็งเป็นอาหารญี่ปุ่น แต่ในความจริงแล้วเป็นอาหารจีนซึ่งมาแพร่หลายในญี่ปุ่นในช่วงราวปลายศตวรรษที่ 19 และเป็นที่นิยมมากขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งมีการคิดค้นสูตรน้ำซุปต่างๆ ในสไตล์ญี่ปุ่น เช่น มิโซะ ราเม็ง รวมทั้งยังมีราเม็งเด็ดๆ ของแต่ละท้องถิ่นอีกด้วย เรียกว่าเป็น OTOP Raumen คงจะได้

เส้นราเม็งแบบต่างๆ

มาพูดถึงราเม็ง มิวเซียมกันบ้างดีกว่า ราเม็ง มิวเซียมนี้มีจุดเด่นตรงที่รวบรวมร้านเด็ดร้านดังจากทั่วประเทศมาไว้ด้วยกัน ใครชอบราเม็งแบบไหนก็เลือกเข้าร้านที่ชอบได้ ขนาดคนญี่ปุ่นเองยังเสียค่าเข้ามิวเซียมเพื่อมานั่งกินราเม็งเลย บรรยากาศภายในเป็นแบบย้อนยุคเหมือนสมัยประมาณสงครามโลกครั้งที่ 2 ดูขลังๆ ดี แถมนอกจากร้านราเม็งแล้วก็ยังมีร้านขายขนมแบบย้อนยุค และมีตรอกซอกซอยที่ดูแบบโบราณให้เดินเล่นเพลินๆ หลังอิ่มจากราเม็งแล้ว

จะเลือกราเม็งร้านไหน ก็ไปต่อแถวกดตู้ราเม็งแบบที่ต้องการ จะเลือกท้อปปิ้งเพิ่มก็ได้ไม่ผิดกติกา จากนั้นก็ยื่นตั๋วจากตู้ราเม็งให้พนักงาน พอมีโต๊ะว่างเค้าก็จะจัดให้เราเข้าไปนั่งตามลำดับ ร้านไหนที่ป๊อปปูล่ามากๆ อย่าง คาระมิโซะราเม็ง (มิโซะราเม็งแบบเผ็ด) ที่ฉันไปชิมก็จะแถวยาวหน่อย นั่งรอสักพักพนักงานก็เอาราเม็งชามใหญ่กับท้อปปิ้งหมูสามชั้นที่แทบจะล้นออกมานอกชามมาเสิร์ฟ แค่เห็นชามราเม็งก็อิ่มแล้ว จะกินหมดได้ยังไงหนอ แต่พี่ยุ่นคนข้างกินซะเกลี้ยงชามไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป ฉันกินไปตั้งนานบะหมี่ในชามก็ยังไม่ยุบลงสักเท่าไหร่ จนต้องขอหยุดแต่เพียงเท่านั้น เกรงใจคนขายยังไงไม่รู้ เดี๋ยวจะนึกว่าราเม็งของเค้าไม่อร่อย

เช่นเดียวกับสถานที่ท่องเที่ยวทั่วไป ที่นี่มีร้านขายของที่ระลึกและราเม็งต่างๆ ให้ผู้ที่หลงรักราเม็งสามารถซื้อหาราเม็งต่างๆ กลับไปบ้านได้ด้วย ได้ยินว่าเราสามารถทำบะหมี่สำเร็จรูปของตัวเองโดยเลือกส่วนประกอบตามต้องการได้ แต่ไม่ได้ไปลองทำค่ะ

ขากลับเข้าโตเกียว เรานั่งรถผ่านย่าน Minato Mirai みなとみらい21 หรือท่าเรือแห่งอนาคต ซึ่งเป็นโครงการพัฒนาเมืองใหม่ของโยโกฮามา ญี่ปุ่นกับความทันสมัยเป็นของคู่กันอยู่แล้วนี่นะ

มาญี่ปุ่นคราวนี้ต่างจากครั้งก่อนๆ เพราะไม่ได้ไปเที่ยววัดกันเลย บ่ายวันนี้จึงถือโอกาสไปไหว้พระขอพรกันที่วัดเซ็นโซจิสักหน่อย วัดไหนโตเกียวก็ไม่ดังเท่าวัดเซ็นโซจิ ย่านอาซากุสะ ใครมาโตเกียวแล้วไม่ถ่ายรูปคู่กับโคมยักษ์สีแดงมันดูจะขาดอะไรบางอย่างยังไงไม่รู้ ขนาดที่ฉันเองมาวัดนี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะยกกล้องขึ้นกดชัตเตอร์เก็บภาพโคมแดงไว้อีกครั้ง

โคมแดงแรงฤทธิ์

สิ่งที่ดึงดูดใจในย่านอาซะกุสะ ไม่น้อยไปกว่าวัดเซนโซจิก็คือตรอกทางเดินหน้าวัด หรือ Nakamise-dori ซึ่งอัดแน่นไปด้วยร้านค้านานาชนิด ทั้งของที่ระลึก ของเล่น ของกิน แน่นอนว่าร้านค้าเยอะคนก็แยะตามไปด้วย ถ่ายรูปมาก็มีหัวคนนับร้อยนับพันติดมาด้วย แถวนี้มีร้านขายอาเกะมันจูหรือซาลาเปาทอดชื่อดัง หรือถ้าชอบขนมเซมเบ้ก็มีให้ชิมด้วย เรียกว่ามา Nakamise-dori แล้วไม่เสียสตางค์นี่ต้องถือว่าจิตใจมั่นคงมาก

ยามบ่ายกับกองทัพคนที่นาคามิเสะโดริ

และเพื่อความต่อเนื่องในการช้อป (เรียกว่าให้ใช้เงินได้อย่างไม่ขาดตอน) ช่วงบ่ายถึงเย็นของวันนี้คือการเดิน เดิน แล้วก็เดินช้อปที่ชินจูกุ ความเงียบสงบที่เราสัมผัสได้จากเมืองชนบทที่เราไปเยือนค่อยๆ หายไป พร้อมกับกระแสมหาชนในโตเกียว เราได้เปลี่ยนฉากเข้ามาอยู่ใจกลางมหานครที่แสนวุ่นวายอย่างเต็มตัวแล้ว

พูดถึงย่านช้อปในโตเกียวนั้นมีมากมายหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นชินจูกุ กินซ่า ชิบูยา ฮาราจูกุ อิเคบุคุโระ อะกิฮาบาระ รปปงหงิ อาโอยาม่า ฯลฯ ส่วนตัวของฉันชอบชิบูย่า แต่คราวนี้ได้ไปแค่ที่ชินจูกุ โดยมีจุดมุ่งหมายในการซื้อที่ MUJI UNIQLO ห้าง ISETAN รวมถึงร้านสไตล์ Select Shop สำหรับคนที่สนใจเครื่องใช้ไฟฟ้าก็ไปกันที่ BIC Camera และ Sakuraya พอไกด์กำหนดจุดนัดพบปุ๊บแต่ละคนก็ออกสตาร์ทการใช้เงินทันที

ชินจูกุในวันนี้ดูต่างจากที่เคยมาเมื่อ 3 ปีก่อน อาจเป็นเพราะเมื่อ 1 - 2 ปีมานี้มีการปรับปรุงห้างสรรพสินค้ากันหลายแห่ง เรียกว่าปรับโฉมให้ดูดีมีระดับกันยิ่งขึ้น ที่โดดเด่นมากๆ คือ Isetan Men ที่เรียกว่าเป็นสวรรค์ของชาวเจ้าสำอางค์จำพวก Metrosexual ของแท้ ชายหนุ่มน้อยใหญ่ในห้างอิเซตันแต่งกายอย่างประณีตมีสไตล์ในชุดสูทพอดีตัว รองเท้าทรงสวยขัดมัน แถมหลายๆ คนก็กันคิ้วตามความนิยม ทำเอาผู้หญิงไทยกับเสื้อกันหนาวตัวหลวมๆ อย่างฉันรู้สึกผิดที่ผิดทาง เหมือนหลุดเข้าไปในโลกแคทวอร์คของคุณผู้ชาย

ฉันเดินเฉียดเดปาจิกะ (แผนกอาหารชั้นใต้ดิน) ของห้างอิเซตัน ร้านขนมและอาหารต่างๆ เปล่งประกายความน่ากิน สมกับที่คุณ Anchalee เขียนบรรยายไว้ในหนังสือ “โตเกียว โตเกียว” และ”โตเกียว โตเกียวไม่รู้จบ” จริงๆ เสียดายว่าไปเดินอยู่คนเดียวก็เลยไม่มีเพื่อนคอยยุให้ชิม ไม่อย่างนั้นคงได้ซื้อกินและซื้อกลับอีกเยอะทีเดียว

ฉันเดินตระเวนเข้าร้านโน้น ออกร้านนี้ เดินเข้าห้าง ออกไปสถานีชินจูกุ แถมหอบถุงของฝากพะรุงพะรัง จนได้เวลานัดทานอาหารเย็น เดินเล่นเพลินจนลืมหิว จนค่อยมารู้สึกก็ตอนที่เดินไปที่ร้านอาหารนี่แหละ เย็นนี้เรามีนัดดินเนอร์กันที่ร้าน Momo Paradise ซึ่งมีทั้งสุกี้ยากี้และชาบูชาบู ให้เลือกแบบ All you can eat คือทานเท่าไหร่ก็ได้ในเวลาที่จำกัด มื้อเย็นของเราเป็นสุกี้ยากี้แบบญี่ปุ่น น้ำซุปรสดีแต่เค็มมากๆ นี่ถ้าเป็นชาบูชาบูรสชาติอาจจะดีกว่า

กว่าเราจะกลับเข้าโรงแรมก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว เหนื่อยจริงๆ แต่ก็ต้องเตรียมตัวแพ็คของทั้งหมดที่ขนซื้อมาตลอดทริป ก็คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายในโตเกียวแล้วนี่คะ

วันที่ 3 - วันสบายๆ ไม่รีบร้อน

วันนี้เป็นวันสบายๆ ไม่รีบร้อน เพราะพี่ไกด์สลับสับเปลี่ยนโปรแกรมให้เหมาะสมตามความต้องการของลูกทัวร์ มากันกรุ๊ปเล็กๆ ก็ดีเช่นนี้แล สบายๆ ไม่วุ่นวายเหมือนกรุ๊ปใหญ่

อากาศในยามเช้ายังหนาวเหมือนกับเมื่อ 2 วันที่ผ่านมา แต่หิมะหยุดตกไปแล้ว ฉันกินอาหารเช้าแต่น้อย เพื่อเก็บท้องไว้กินโซบะทำเอง วันนี้เราจะไปทำโซบะกันค่ะ ว่าแล้วก็เตรียมล้างมือให้สะอาดกันเลย เดี๋ยวจะได้ลงมือนวดแป้งกัน

ร้านทำโซบะอยู่ไม่ไกลจากโรงแรม Buena Vista ที่เราพักมากนัก เราจึงไปถึงที่ร้านตั้งแต่ก่อน 9 โมง นั่งรอบนรถกันสักพักก็ได้เวลาร้านเปิดพอดี

ที่ร้านเตรียมโต๊ะพร้อมอุปกรณ์ในการทำโซบะไว้เรียบร้อยแล้ว โดยแบ่งกรุ๊ปของเราออกเป็นกลุ่มละ 4 - 5 คน พอทุกคนล้างมือเสร็จสรรพก็ได้เวลาลงมือค่ะ เอ้า เตรียมตัว … ระวัง … เริ่มได้

คุณป้าที่โต๊ะของฉันเริ่มอธิบายขั้นตอนการทำเป็นภาษาญี่ปุ่น โดยเริ่มจากบอกว่ามีแป้งสองชนิดที่จะต้องนำมาผสมกัน อย่างหนึ่งคือแป้งโซบะ ส่วนอีกอย่างหนึ่งไม่รู้ว่าอะไร เพราะฟังไม่ออก >_< เอาเป็นว่าช่วงนี้ขอใช้รูปเล่าเรื่องค่ะ

นำแป้งทั้ง 2 ชนิดมาผสมให้เข้ากันดี

จากนั้นค่อยๆ เติมน้ำทีละส่วน

ผสมแป้งเข้ากับน้ำ หากติดกันเป็นก้อนก็ให้ดึงออกจากกัน ให้เป็นชิ้นเล็กๆ

จากนั้นเติมน้ำจนหมดและนวดให้เข้ากันดี

นำแป้งมาแผ่ให้เป็นแผ่น ค่อยๆ นวดให้แป้งแผ่เป็นแผ่นกว้างขึ้น ทีละนิด ทีละนิด

แผ่นแป้งขยายมากขึ้นแล้ว คราวนี้ใช้ไม้นวดมาช่วย แผ่แป้งออกไปแต่อย่าให้ถึงขอบ หมุนแผ่นแป้งแล้วค่อยๆ แผ่ออกไปทีละน้อย ทีละน้อย

คราวนี้ม้วนแป้งด้วยไม้ ตาม step ต่อไปนี้ ดันไม้นวดไปด้านหน้า สไลด์มือไปด้านข้าง ดึงไม้เข้าหาตัว (พร้อมนับตามที่คุณป้าสอน ‘mae’ - ’slide’ - ‘ushiro’ หน้า - สไลด์ - ดึงกลับหลัง) ขั้นตอนนี้ต้องมือเบา แป้งจะได้ไม่ขาด

ถ้าแป้งติดกันก็เอาผงแป้งโรยเพิ่มเล็กน้อย

หลังจากแป้งแผ่ได้ที่ก็พับแป้งเตรียมนำมาตัดเป็นเส้น

งานตัดเส้นโซบะขอให้เป็นหน้าที่ของหนุ่มๆ จะดีกว่า มีดตัดเส้นโซบะหนักดีทีเดียว เวลาตัดก็มีไม้วัดให้ แต่ไหงเส้นโซบะออกมาหลากหลายขนาดนะ

ตัดเส้นเสร็จสรรพเรียบร้อย คุณป้าผู้สอนก็มานำเส้นโซบะไปลวกน้ำร้อนให้ ส่วนพ่อครัวแม่ครัวฝึกหัดก็ไปล้างมือเตรียมตัวชิมฝีมือตัวเอง เค้าจะลวกเส้นสำหรับโต๊ะใครโต๊ะมัน ให้ชิมฝีมือตัวเอง (เอ หรือว่าคนอื่นจะไม่อยากชิมฝีมือเรานะ) มื้อนี้เรากำลังจะได้กินซารุโซบะ หรือหมี่เย็นนี่เอง

แล้วก็ถึงเวลาชิม ขอเรียกเก๋ๆ ว่า “moment of truth” รสมือของแต่ละทีมจะเป็นยังไงก็รู้กันตอนนี้นี่เอง ว่าแต่เส้นของโต๊ะเรามีตั้งแต่ขนาดเส้นบะหมี่ จนถึงขนาดเส้นใหญ่ วาไรตี้จริงๆ โชคดีที่มีน้ำจิ้มและซุปรสกลมกล่อมช่วยเอาไว้ เพื่อให้ได้รสชาติที่สมบูรณ์อย่าลืมเติมน้ำต้มเส้นโซบะลงในซอสแล้วดื่มเป็นซุปปิดท้ายด้วยล่ะ พออิ่มแล้วก็วางตะเกียบพร้อมพูดว่า “Gijisosamadeshita”

พอรถกำลังจะออกจากร้านโซบะทั้งคุณลุงคุณป้าก็พากันมาโบกมือบ๊าย บายกัน ซาโยนาระนะคะ

ระหว่างทางเราแวะพักกันที่จุดพักรถเพื่อ “ชิม ชม ช้อป ฉี่ แช๊ะ” ตามที่พี่ไกด์บอก ที่แวะพักรถที่ญี่ปุ่นมักมีขนาดใหญ่ ทั้งมีสินค้านานาชนิดให้เลือกซื้อหาเป็นของฝากตามแต่ละท้องถิ่น ที่พักรถแห่งนี้อยู่ติดกับทะเลสาบที่เวลานี้นำกลายเป็นน้ำแข็งไปเกือบหมด คงไม่ต้องบรรยายว่าอากาศหนาวแค่ไหน

ทะเลสาบปลายฤดูหนาวในวันที่น้ำกลายเป็นน้ำแข็ง

ข้อดีของจุดพักรถก็คือให้คนขับที่เหนื่อยล้าสามารถลงมาผ่อนคลายได้ มีทั้งอาหารเครื่องดื่มต่างๆ ห้องน้ำสะอาดๆ มีกระดาษทิชชูพร้อม แถมไม่เสียสตางค์ค่าเข้าไม่เหมือนกับบางประเทศ ส่วนขาช้อปก็สนุกสนานกับการชิมขนมและซื้อของฝากพื้นเมืองในแพคเกจสวยๆ ฝากคนที่คิดถึง การหยุดแวะพักในแต่ละเมืองจึงได้ประสบการณ์ต่างๆ กัน ได้ยินว่าความคิดของสินค้า OTOP บ้านเราก็มาจากญี่ปุ่นนี่เองค่ะ ถ้าเราพัฒนาคุณภาพให้คงที่และมีแพคเกจจิ้งสวยๆ น่าซื้อก็จะเป็นการเพิ่มมูลค่าให้กับสินค้าได้ดีทีเดียว

ที่จุดพักรถนี้เราได้ชิมมันเผากันด้วย มันเผาหัวไม่ใหญ่นักราคา 100 เยน ส่วนหัวใหญ่หน่อยราคา 150 เยน ได้กินมันร้อนๆ ในวันอากาศหนาวๆ นี่ดีที่สุดเลย เนื้อมันเป็นสีเหลืองสด หวานอร่อยไม่ต้องอาศัยสิ่งปรุงแต่ง แถมขึ้นรถมาก็มีคุณน้าข้างๆ แบ่งมันแผ่นให้ลองชิมอีก มันแผ่นหนานี้เนื้อเหนียว รสชาติหวานกำลังดี เคี้ยวเพลินๆ เวลานั่งรถ แล้วนี่เราจะกินมื้อเที่ยงไหวเหรอ

แต่พอรถพามาจอดที่ร้านข้าวอบในหม้อดิน คณะก็ลงจากรถพร้อมใจกันเดินตามผู้นำไปชิมกันต่อ วันนี้นี่ทัวร์ชิมขนานแท้

ข้าวอบหม้อดินร้านนี้มีคนมาแวะทานกันเยอะ เค้าว่าอารมณ์ของข้าวอบเหมือนบะจ่างคือมีการใส่เครื่องหลายๆ อย่างลงไปอบในหม้อ เช่น รากบัว เนื้อไก่ และมีซอสรสออกหวาน ในถาดยังมีเครื่องเคียงต่างๆ ตามแบบฉบับญี่ปุ่นเหมือนเดิม

คนญี่ปุ่นนี่ได้ชื่อว่าเป็นคนที่ใส่ใจในรายละเอียดต่างๆ อย่างอาหารมื้อนี้ เค้ามีถุงพลาสติกวางใส่ตะกร้าไว้ให้คนที่อยากเอาหม้อดินกลับบ้านหยิบถุงไปใส่ได้ตามสะดวก

สำหรับช่วงบ่ายเป็นการช้อปปิ้งแบบจุใจกันที่ Gotemba Premium Outlet ซึ่งในวันเสาร์แบบนี้คนมาช้อปกันเยอะมาก อย่างที่รู้ๆ กันว่าคนญี่ปุ่นชอบใช้ของแบรนด์เนม Outlet Village ที่นี่จึงมีสินค้าสารพัดแบรนด์ชั้นนำ ประเภทที่ว่ามีขายที่สยาม พารากอน หรือเกษร พลาซ่าบ้านเราเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นแบรนด์ไฮเอนอย่าง Bvlgari Paul Smith Gucci Prada Miu Miu Bottega Veneta ฯลฯ จนถึงแบรนด์สตรีทแฟชั่นนานาชาติแบบ GAP หรือถ้าอยากเก๋แบบญี่ปุ่นต้องแวะ outlet ของ Select Shop ชื่อดังอย่าง Beams ที่รวบรวมเอาบรรดาเสื้อผ้าสวยเด็ด เอาใจทั้งหนุ่มสาว มาให้ช้อปได้ในราคาสบายกระเป๋า อีกร้านหนึ่งซึ่งน่าแวะชม (แม้จะไม่ได้ช้อป) คือร้านของ Tsumori Chisato แฟชั่นดีไซเนอร์ชาวยุ่นที่ออกแบบเสื้อผ้าได้อย่างน่ารักน่าชัง

ส่วนสาวกของร้านของดีไม่มียี่ห้ออย่าง MUJI 無印良品 ก็ไม่ผิดหวังกับสารพัดของใช้สไตล์มูจิ ที่มีพ่วงแผนกของกินเล็กๆ มาด้วย เรื่องราคาก็ถูกกว่าที่กรุงเทพมากทีเดียว

Gotemba Outlets นี้อยู่ไม่ไกลจากภูเขาไฟฟูจิ (Fuji-san) นัก หากเดินเมื่อยแล้วจะลองหากาแฟร้อนๆ จีบไปพลางชมทิวทัศน์ของฟูจิซังยามเย็นก็ไม่ผิดกติกา 

เมื่อถึงเวลานัด พวกเราสาวๆ ก็เลยได้มีโอกาสเอาของที่ไปช้อปมาแลกกันดูอย่างสนุกสนาน ก่อนที่จะบอกลา outlet เพื่อกลับเข้าโรงแรมที่พักของเรา ที่โรงแรม Fuji-no Boukaen ที่เราได้นอนในห้องแบบญี่ปุ่น ปูเสื่อ (Tatami) และนอนบนฟูก (futon) อ้อ โรงแรมนี้ก็มีที่อาบน้ำร้อนเหมือนกัน แต่บรรยากาศจะเหมือนห้องอาบน้ำขนาดใหญ่มากกว่า เทียบกับที่ Takayama ไม่ได้เลย แถมยังมาเจอคนใส่ชุดว่ายน้ำลงในอ่างน้ำร้อนอีก ขัดใจจริงๆ เชียว ถ้ามีเจ้าหน้าที่มาเห็นคงจะต้องโดนเตือนกันแน่ๆ ขอย้ำอีกครั้ง ถ้าคิดจะไปอาบน้ำรวมควรเคารพกฏของเค้าด้วยนะคะ 

และแล้วทริปเยอรมนีของเราสองคนก็เดินทางมาถึงบทสุดท้าย สองวันสุดท้ายนี้เราย้ายเข้ามาที่ Frankfurt am Main เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน แม้ Frankfurt จะเป็นเมืองธุรกิจ เฉกเช่นกับเมืองใหญ่ๆ ในยุโรป แต่ที่นี่ก็มีสถานที่ให้เราได้ซอกแซกไปทำความรู้จักแง่มุมที่แตกต่างออกไปอยู่เหมือนกัน หลายต่อหลายทัวร์ใช้ Frankfurt เป็นเพียงเมืองสนามบิน ลงเครื่องปุ๊บก็มีรถมารับต่อไปเที่ยวเมืองอื่นๆ ปั๊บ

แล้ว Frankfurt มีอะไรให้ดู สำหรับระยะเวลาสั้นๆ จุดแรกที่นักท่องเที่ยวควรแวะชมคือเขตเมืองเก่า ต่อให้เมืองจะเจริญแค่ไหน ตึกรามบ้านช่องสูงใหญ่เพียงใด ณ ใจกลาง Frankfurt ยังมีที่ให้ผู้นิยมในบรรยากาศย้อนยุคได้เดินทอดน่องริมแม่น้ำไมน์ เข้ามายังเขตเมืองเก่า Altstadt เพื่อชมอาคารโบราณที่สวยงาม กลางจตุรัส Römer Square  มีน้ำพุสาวน้อยแห่งความยุติธรรม หรือ fountain of justice ตั้งตระหง่านรับกับฉากหลังที่เป็นอาคารรูปแบบโบราณสีสันสดใส ฝั่งตรงข้ามเป็นที่ตั้งของ City Hall ที่สวยงาม ในวันอากาศดีๆ นักท่องเที่ยวจำนวนมากจะมานั่งเล่นรับแดด ได้บรรยากาศแบบคาเฟ่ริมทางเท้าในยุโรป

ไม่ไกลจาก Romer Square มีซากปรักหักพังของเมืองโรมันโบราณให้ได้เห็นว่าครั้งหนึ่งเมือง Frankfurt นี้เป็นแหล่งชุมชนโรมัน หากสนใจประวัติศาสตร์มากๆ ก็สามารถแวะชมพิพิทธภัณฑ์เกี่ยวกับเมืองแฟรงก์เฟิร์ตยุคโรมันได้

ผ่านจาก Romer Square ข้ามถนนไปก็จะเจอกับร้านรวงที่ขายสินค้านานาชนิด มีทั้งร้านมีดชื่อดังอย่าง Zwilling ที่รู้จักกันดีในชื่อยี่ห้อตุ๊กตาคู่ รวมไปถึงร้านที่ฉันไม่คาดว่าจะเจอได้ที่เยอรมัน อย่างร้านของ Maggi (ภาษาเยอรมัน) ใครจะคิดว่าซอสแม๊กกี้บ้านเราจะมีร้านอยู่ที่เยอรมัน แถมขยายไลน์สินค้าให้ครอบคลุมไปถึงบรรดาอาหารกึ่งสำเร็จรูปอย่างบะหมี่ถ้วย พาสต้ากึ่งสำเร็จรูป เครื่องครัว ไปจนถึงของที่ระลึก แถมยังเก๋ด้วยการขายอาหารในสไตล์กึ่งคาเฟ่กึ่งฟาสต์ฟู๊ด รวมทั้งมีสอนทำอาหารด้วยแน่ะ เรียกว่าครบวงจรกันไปเลย อย่าว่ากระนั้นเลย ฉันขอซื้อ cup noodle ของ Maggi เยอรมันไปชิมสักหน่อย

เดินตรงตามถนนนี้ไปก็จะผ่านคาเฟ่ ร้านอาหาร ร้านขายของนานาชนิด ไปจนจรดกับถนน Ziel ถนนช้อปสายหลักซึ่งเต็มไปด้วยห้างสรรพสินค้า ร้านค้าแฟชั่น ทั้งที่เรารู้จักกันดี อย่าง Zara H&M Nike Puma ไปจนถึงแบรนด์เยอรมันชื่อไม่คุ้นหู ถึงจะเป็นถนนช้อปปิ้งสายหลัก แต่เราสองคนก็ลงความเห็นว่าไม่น่าตื่นตาเท่ากับถนนช้อปปิ้งอย่าง Oxford Street ในลอนดอน เรียกว่าที่นี่แค่พอให้เดินดูเพลินๆ แถมช่วงที่เงินยูโรแข็งขนาดเกือบ 50 บาทต่อยูโร ก็ไม่ค่อยจะอำนวยต่อการช้อปปิ้งสักเท่าไหร่

เมื่อฟ้าเริ่มมืด อากาศหนาวขึ้นแบบนี้ จะมีอะไรดีไปกว่าไส้กรอกเยอรมันร้อนๆ กับเบียร์ ไส้กรอกริมทางนี้มีให้เลือกหลายแบบ ไส้กรอกย่างร้อนเสิร์ฟมาในขนมปัง (อารมณ์ประมาณ hotdog แต่หน้าตาแตกต่าง ด้วยขนมปัง roll แข็งนอกนุ่มในสไตล์ขนมปังฝรั่งเศสกับไส้กรอกชิ้นใหญ่) อร่อยมากๆ สมชื่อไส้กรอกเยอรมัน แม้แต่คนเยอรมันเองยังอดที่จะมาเข้าคิวซื้อกันไม่ได้ มีหรือที่พี่ไทยช่างชิมอย่างเราจะพลาด

กลายเป็นว่า hotdog แบบเยอรมัน เป็นอาหารเรียกน้ำย่อยของเรา ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะกินอะไรกันดี เราก็เลยเดินเรื่อยๆ จนกลับมาสรุปกันว่าหาร้านแถว Romer Square นี่แล กินเสร็จจะได้ขึ้นรถกลับที่พักเสียที ว่าแล้วเราจึงเดินเข้าร้านอาหารตรง Romer Square ที่นี่มีไส้กรอกให้ได้ชิมอีกแล้ว ฉันสั่งเป็นแบบ Frankfurter (มา Frankfurt ก็ต้องกิน Franfurter สิ) ส่วนของพี่แพนเป็นไส้กรอกอีกแบบหนึ่งซึ่งอร่อยกว่า ส่วนเครื่องดื่ม Lonely Planet ที่พกมาเค้าว่าเมืองแฟรงเฟิร์ตนี้มีชื่อเสียงทางด้าน apple cider หรือที่เรียกว่า Apfelwein มีหรือที่ฉันจะพลาด ว่าแล้วก็จัดแจงให้คุณสุภาพบุรุษสั่งมาให้ 1 แก้ว ส่วนผู้ที่ไม่ชอบลองของใหม่ ก็เชิญสั่งเบียร์เยอรมันได้ตามอัธยาศัย มาเที่ยวแหล่งเบียร์ทั้งที ถ้าเป็นคอเบียร์คงจะมีความสุขกับการลองชิมเบียร์หลากหลายจากแคว้นต่างๆ เป็นแน่

ไม่นานคุณน้าพนักงานเสิร์ฟก็นำเครื่องดิ่มมาให้ แต่ไฉนแก้วของฉันมันใหญ่นัก ลองชิมเจ้า Apfelwein ไปได้จิบหนึ่ง … ว้า ไม่อร่อยเลย ฉันจึงหว่านล้อมให้พี่แพนมาชิมด้วย เผื่อชอบจะได้ยกให้ ปรากฎว่าแผนการโยนไม่สำเร็จ แถมโดนค่อนขอดว่านึกอย่างไรถึงได้อยากลองชิมน้ำแอปเปิ้ลเน่า ดูพูดเข้าสิ อย่างนี้ใครจะไปมีอารมณ์ดื่มต่อได้

จบมื้ออาหารก็ได้เวลากลับที่พัก เดินมาทั้งวันอย่างนี้ ไม่มีแรงจะไปตะลุยราตรีใดๆ ทั้งสิ้น แถมอากาศหนาวๆ แบบนี้ ได้กลับไปนอนใต้ผ้านวมอุ่นๆ นั่นดีกว่าอะไรทั้งสิ้น Gute Nacht! ค่ะ