ได้ยินหัวข้อของบทความนี้แล้ว หลายคนอาจจะเกิดอาการงงเล็กน้อยถึงปานกลางว่า Genuine Fake นี่มันเป็น irony หรือเปล่า ของปลอมขนานแท้ นี่มันแปลว่าอะไร?

มาเข้าเรื่องของเรากันเลยดีกว่า ฉันเชื่อว่ามีหลายต่อหลายคนที่เป็นแฟนพันธุ์แท้สารคดีเกี่ยวกับงานศิลปะอย่างที่ฉันเป็นอยู่ ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเมื่อใดก็ตามที่ได้มีโอกาสเปิดทีวีดู ฉันจะหมุนไปที่ช่อง True Explore 2 ก่อนใครเพื่อน เพราะช่องนี้มีสารคดีงานศิลปะให้ดูอยู่เรื่อยๆ ไม่รู้เบื่อ (บางคนที่ไม่ชอบศิลปะ อาจจะเบื่อ) บางรายการฉันดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ละเลียดดูรายละเอียดของงานศิลป์ที่นำมาแสดง แถมบทวิเคราะห์เจาะลึกน่าสนใจ

ล่าสุด ฉันก็ไปสะดุดตากับรายการ Mastering the Art ของคุณจอห์น ไมแอท (John Myatt) เข้า รายการนำเสนอการวาดภาพเลียนแบบงานศิลปะชั้นยอดจากศิลปินชั้นเยี่ยมของโลก ไม่ว่าจะเป็น Monet, Van Gogh, Picasso ฯลฯ โดยศิลปินสมัครเล่นผู้ร่วมรายการ 3 คน จะได้โจทย์จากคุณจอห์นในการวาดภาพในแต่ละสัปดาห์

ตอนที่ฉันดูนั้นเป็นการวาดภาพในสไตล์ของ van Gogh โดยศิลปิน 3 คนได้รับโจทย์ให้วาดภาพ self portrait ของตัวเอง ในแบบของ van Gogh โดยคุณจอห์นพยายามให้ทุกคนเข้าถึงความเป็นแวนโก๊ะ ศิลปินอัจฉริยะผู้อาภัพ ฝีแปรงที่ดูหนาหนักของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง และความเป็นตัวตนของตัวเอง อุปกรณ์เสริมที่ศิลปินสมัครเล่นของเรา 3 คนได้รับคือกระจกเงา เรียกว่ามองหน้าตัวเองในกระจกไป วาดไป ทุกคนต่างดูจะไม่ค่อยมั่นใจในผลงานสักเท่าไหร่ พ่อหนุ่มวิศวกรก็ออกจะยึดติดกับวิธีการวาดภาพเหมือนแบบเดิมอยู่ จะมีก็คุณป้านักวาดที่กล้าใช้สีสดอย่างสีส้มและเหลืองในรูป portrait ของตัวเอง สุดท้ายผลงานที่ออกมาก็ให้อารมย์แบบแวนโก๊ะอยู่บ้าง แต่ทั้งสามคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่ารู้สึกสนุกที่ได้ลองวาดภาพในแบบที่แตกต่างออกไป ได้ฉีกกฏของตัวเอง แล้วสวมวิญญานของแวนโก๊ะดูสักครั้ง

พูดถึงรายการกันไปแล้ว เราวกกลับมาทำความรู้จักกับคุณจอห์น ไมแอท ศิลปินผู้สร้างงานปลอมๆ ขนานแท้กันสักหน่อย

คุณจอห์นแกได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่มีส่วนร่วมใน “the biggest art fraud of the 20th century” พี่ตำรวจสก็อตแลนยาร์ตถึงกับขนานนามการกระทำทุจริตหลอกลวงของคุณจอห์นว่าเป็นการฉ้อโกงเกี่ยวกับงานศิลปะที่ใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 20!

คุณจอห์นแกเริ่มอาชีพจากการร่วมเขียนเนื้อเพลงฮิตติดชาร์ต เมื่อปี 1979 อย่าง Silly Games ของ Janet Key ดังได้สักพัก แกก็ย้ายกลับไปอยู่ที่ Staffordshire เคราะห์ซ้ำกรรมซัดให้ถูกภรรยาทิ้งไป เหลือไว้แต่ลูก 2 คนกับหนี้สินสารพัน คุณจอห์นในขณะนั้นเป็นครูสอนศิลปะจนๆ คนหนึ่งที่มีภาระมากมาย และแล้วแกก็ค้นพบตัวเองและทางออกให้แก่ชีวิตขัดสน

ด้วยความสามารถในการวาดภาพล้อเลียนและลอกแบบ ในปี 1983 จอห์นเริ่มลงประกาศในนิตยสาร Private Eye เสนอขายภาพ ‘Genuine Fakes for £150 and £200′ หรือของปลอมแท้ๆ จ้า ในราคา 150 - 200 ปอนด์ ไม่ช้าไม่นานผลงานก็เริ่มเป็นที่รู้จักแพร่หลายออกไป จนไปเข้าตานาย Drewe ผู้ชักจูงเข้าสู่วังวนอาชญากรรม!

เริ่มต้นด้วยงานของ Albert Gleizes ศิลปินแบบ cubist ชาวฝรั่งเศส ซึ่งนาย Drewe นำไปขาย

ปัญหาก็คือเขานำไปขายในลักษณะว่าเป็นผลงานออริจินัล เรียกว่าหลอกลวงสถาบันการประมูลชั้นนำอย่าง Christie’s และพิพิทธภัณฑ์ศิลปะชั้นยอดอย่าง Tate Gallery!

หลังจากร่วมหัวลงแรงกันทำของปลอมออกมาขายนับร้อยชิ้น ได้เงินได้ทองไปมากโข (คุณจอห์นอ้างว่าส่วนแบ่งที่เขาได้รับจากนายดรูว์ ไม่ได้มากอย่างที่หลายคนคิด เรียกว่าแค่มีพอกินอยู่ (อย่างสบายๆ) ไปวันๆ เท่านั้น

ความลับไม่มีในโลกฉันท์ใด การโกหกหลอกลวงก็มีวันเปิดเผยออกมาฉันท์นั้น แม้ว่าคุณจอห์นแกจะวางมือจากการวาดภาพปลอมออกมาขายตั้งแต่ปีค.ศ. 1993 แต่จนแล้วจนรอดแกก็ถูกจับจนได้ในปีค.ศ. 1995 ในฐานความผิดที่เคยก่อเอาไว้ ระหว่างการสืบสวนสอบสวนที่ยาวนานถึง 4 ปี คุณจอห์นกลับใจก็ให้ความร่วมมือกับตำรวจ Scotland Yard เป็นอย่างดี จนผลพิพากษาออกมาให้เขารับความผิดจำคุก 12 เดือน แต่ด้วยความประพฤติดีของเขาทำให้ได้รับการลดโทษลง และได้ออกมาสู่โลกภายนอกอีกครั้งหลังไปนอนเล่นในคุก Brixton อยู่ 4 เดือน

หลังจากออกจากคุก เขาสาบานว่าจะเลิกวาดรูปตลอดไป ก็ได้นักสืบ Searle ผู้ซึ่งสืบสวนคดีและนำไปสู่การจับกุมตัวเขานี่แหละ เป็นผู้ชักนำเข้าสู่วงการอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับมาอย่างถูกกฎหมายค่ะ จอห์นเริ่มจากการขายภาพวาดให้กับนักสืบ Searle เป็นงานแรก และนี่ก็เป็นจุดเรื่มต้นอีกครั้งสำหรับนักวาดภาพเลียนแบบขนานแท้

ในการทำงานของเขา การเลือกใช้อุปกรณ์ในการวาดภาพก็สร้างสรรไม่แพ้ตัวผลงานเลยทีเดียว สิ่งนำมาใช้ในการวาดภาพรวมไปถึงสีทาบ้านและเอ่อ…เจลหล่อลื่น KY Jelly (นำมาใช้อย่างไร คงต้องไปสอบถามกันเอาเอง)

สิ่งหนึ่งที่จอห์นพูดไว้อย่างน่าฟังเกี่ยวกับการทำผลงานเลียนแบบงานศิลปะชั้นยอดคือ เขาไม่ได้สักแต่วาดเลียนแบบ แต่เขาพยายามเข้าถึงจิตใจ ความรู้สึกนึกคิดของศิลปินเหล่านั้นด้วย ไม่ต่างไปจากนักแสดงที่ต้องเข้าถึงบทบาทของตัวละคร

ทุกวันนี้ คุณจอห์นแกก็อยู่อย่างสุขสบาย มีเงินใช้ มีงานวาดภาพปลอม (ที่มีการฝัง microchip เอาไว้ เพื่อแสดงให้รู้ว่านี่น่ะ ของปลอมนะจ๊ะ อย่าไปสับสนกับผลงานออริจินัล) เข้ามาไม่ขาดสาย ได้เป็นผู้จัดรายการ Mastering the Art แถมยังมีผู้กำกับสนใจจะนำชีวิตนักปลอมแปลงภาพวาดของแกไปทำเป็นภาพยนตร์อีกแน่ะ อย่างนี้มีแต่เรื่องรับทรัพย์

สุดท้ายนี้ ความปรารถนาอย่างหนึ่งของคุณจอห์นก็คือการได้สร้างผลงานในรูปแบบของตัวเอง และเป็นที่ยอมรับ ว่าแต่ผลจะออกมาเป็นอย่างไร คงต้องติดตามดูกันต่อไป

หลังจากที่ได้อ่านข่าวที่ว่าพลุ ดอกไม้ไฟที่เราเห็นถ่ายทอดเมื่อครั้งพิธีเปิดโอลิมปิกที่ปักกิ่ง ส่วนหนึ่งเกิดจากการใช้ computer graphic เข้าช่วย ไม่ได้จุดจริงทั้งหมด ฉันก็รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย ได้แต่คิดว่าแบบนี้ก็มีด้วยเหมือนกัน แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าเราดูแล้วชอบ มีความสุข สนุกไปกับงานของเขาก็ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย

เหรียญทอง หรือ เหรียญเงิน?

เมื่อตะกี้ว่าจะเปิด web ดูผลมวยสักหน่อย ก็บังเอิญไปเจอข่าวเกี่ยวกับเหรียญทองโอลิมปิก ว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ทำจากทองคำบริสุทธิ์ แต่มีส่วนประกอบหลักเป็นเงิน!

คณะกรรมการจัดงาน หรือ BOCOG ออกมายอมรับว่าในเหรียญทองหนึ่งเหรียญจะมีส่วนประกอบที่เป็นทองคำบริสุทธิ์เพียง 6% เท่านั้น ส่วนประกอบหลักของโลหะที่นำมาทำเป็นเหรียญทองก็คือ “เงิน” โดยวัตถุดิบที่ใช้ทำเหรียญนี้ จีนนำเข้าจากออสเตรเลีย และได้ผ่านการตรวจสอบแล้วว่าโลหะที่นำมาใช้เป็นโลหะมีค่า ไม่ได้เป็นตะกั่วอย่างที่มีบางคนแอบเหน็บแนม

ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ The Nation

หลายต่อหลายคนคงเคยได้ยินคำพูดที่ว่า “อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง”

แม้แต่ในวรรณคดี อย่างเรื่องพระอภัยมณี ยังมีบทที่ว่า “แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ …”

ถ้าลองคิดดูเล่นๆ คน หรือที่เรียกให้ฟังดูดีว่า “มนุษย์” ช่างเป็นสัตว์ที่เจ้าเล่ห์เสียจริง

ความไว้ใจบางครั้งก็นำมาซึ่งความผิดหวัง เมื่อคนที่เราไว้ใจกลับเป็นคนที่ทำร้ายเราเสียเอง

ความผิดหวัง เปลี่ยนเป็นความโกรธโดยพลัน

ใจหนึ่งบอกว่าให้ปล่อยไป อย่าไปเครียด อย่าไปโกรธ แต่อีกใจหนึ่งถามหาความถูกต้อง ใจนี้ยังดึงดันที่จะถามหาความยุติธรรม ความถูกต้อง และต้องการทวงเอาความไว้วางใจนั้นคืนมา

ยิ่งในยุคปัจจุบัน ความจริงใจหาได้ยากขึ้นทุกที ความไว้วางใจที่ให้ไปจึงเป็นโอกาสที่จะให้ผู้อื่นเอาเปรียบเอาได้

ฟังดูเหมือนกับการมองโลกในแง่ร้าย แต่บางครั้งมันก็เป็นเรื่องจริง ความจริงอันน่ารังเกียจ ความจริงที่ทำให้โลกเป็นที่ที่ไม่น่าอยู่

ฉันเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่ได้แต่ให้ภาวนาให้จิตใจของคนบางคนสูงขึ้น ให้คนที่เอารัดเอาเปรียบ เห็นแก่ได้ และเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ หยุดการกระทำที่ชั่วร้ายนี้ลง อย่างน้อยฉันก็เชื่อว่าคนชั่วและความชั่ว ก็ต้องได้รับผลแห่งความชั่ว ความเลวร้าย ไม่ช้าก็เร็ว

เมื่อไหร่นะ ที่คนเราจะไว้ใจกันได้อีกครั้ง…

ฤาว่าจะไม่มีวันนั้นจริง

โลกเรานี่มีเรื่องให้แปลกใจได้เสมอ คนเราต่างก็สรรหาสารพัดสารพัน “สินค้า” มาฉกเงินออกจากกระเป๋าผู้บริโภค

ถ้าคนที่คุณรักตายจากไป คุณจะทำอย่างไรกับร่างของเขาหรือเธอ?

ตั้งแต่ยุคโบราณมาจนปัจจุบัน วิธีการจัดการกับร่างของผู้เสียชีวิตมีความหลากหลายและแตกต่างกันไป ตามกาลเวลา ความเชื่อทางศาสนา ฐานะ ฯลฯ ไม่ว่าจะเป็นการทำมัมมี่ การฝัง หรือแม้แต่การเผาแล้วเก็บเถ้าเอาไว้เพื่อระลึกถึงบุคคลนั้นๆ

ปัจจุบัน คุณสามารถพกพาส่วนหนึ่งของคนที่คุณรักไปด้วยได้ค่ะ (ฟังดูออกจะน่ากลัวไปสักนิด) แต่คุณทำได้จริงๆ เพราะเถ้ากระดูกของผู้ที่จากไปสามารถนำมาทำเป็นเพชรได้!

ฉันพบข่าวเกี่ยวกับการนำเถ้ากระดูกของคนมาทำเป็นเพชรจากหน้าหนังสือพิมพ์ Bangkok Post ฉบับวันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม 2551

บริษัท Algordanza ในสวิสเซอร์แลนด์เปิดให้บริการเปลี่ยนเถ้ากระดูกเป็นเพชร! บริษัทสัญชาติสวิสแห่งนี้จะนำเถ้ากระดูกที่ลูกค้านำมาให้ไปผ่านกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ แยกส่วนประกอบคาร์บอน (ซึ่งเป็นส่วนประกอบสำคัญของเพชร) ออกมา และมีขั้นตอนกระบวนการอื่นๆ อีก จนได้เป็นเพชรจากเถ้ากระดูก เมื่อได้เพชรออกมาแล้วก็จะต้องมีการนำเอาเพชรนั้นมาเจียระไนเช่นเดียวกันกับเพชรที่ค้นพบในธรรมชาติ

ขั้นตอนกระบวนการทั้งหลายทั้งปวงนี้ใช้เวลาประมาณ 6 - 8 สัปดาห์ ปริมาณเถ้ากระดูกที่ใช้ในการทำเพชรเริ่มต้นที่ 1 ปอนด์ สามารถทำออกมาเป็นเพชรตั้งแต่ขนาด 0.25 กะรัตขึ้นไป ส่วนสนนราคาก็อยู่ประมาณ 4,500 ถึง 17,000 ฟรังก์สวิส

เจ้าของกิจการกล่าวว่าลูกค้าของเขามีจากทั่วทุกมุมโลก และจากหลากหลายอาชีพ เขาไม่ได้ระบุว่ามีลูกค้ากระเป๋าหนักชาวไทยรวมอยู่ด้วยหรือเปล่า แต่ website ของบริษัท มีเป็นภาษาไทยด้วยค่ะ!

เรื่องแบบนี้บางคนอาจมองว่าไม่เหมาะสมที่จะนำเถ้ากระดูกมาแปรรูปเป็นเพชร แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล สัปเหร่อชาวสวิสคนหนึ่งให้ความเห็นว่าการนำเถ้ากระดูกมาทำเป็นเพชรแล้วพกติดตัวไว้นั้นจะทำให้เราไม่สามารถลืมความสูญเสียที่เกิดขึ้นได้ (มุมมองหนึ่งของผู้สูญเสียรายได้ แต่ก็เป็นมุมมองที่มีเหตุผล)

ว่าแต่มีใครสนใจบริการนี้หรือเปล่า บางทีการกลายเป็นเพชรอาจจะเป็นการอยู่ยงคงกระพันยิ่งกว่าการเป็นมัมมี่เสียอีก ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคำพูดที่ว่า “diamonds are forever”

หมายเหตุ ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ Bangkok Post วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม 2551

ใครบ้างไม่ชอบความน่ารัก

ความน่ารักมีอยู่ทั่วไป ทั้งที่มนุษย์สร้างขึ้น และเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

วันนี้ เรามาสร้างบรรยากาศของความน่ารักกันดีกว่า ฉันรวบรวมเอา design เก๋ไก๋ที่เราสามารถซื้อหามาหรือเก็บสะสมเอาไว้เป็น idea ส่วนตัว แล้วนำออกมาทำเป็นงาน DIY ได้ในยามว่าง ว่าแล้วก็มาดูกันเลยค่ะ

เริ่มจาก design*sponge โดยคุณ Grace Bonney เป็น website ที่รวบรวมเอางานออกแบบแสนน่ารักเอาไว้ด้วยกัน ตั้งแต่ DIY Project น่ารักไว้ตกแต่งบ้าน ไปจนถึง design guide แนะนำสถานที่เก๋ๆ แถมด้วย podcast ให้เข้าไป load กันได้ตามใจชอบ นอกจากนี้ยังมีการเสนอทุนการศึกษาให้นักเรียนสาขา design (สำหรับชาวอเมริกันและแคนาเดียนเท่านั้น) ไอเดียดีๆ แบบนี้หากผู้ใหญ่ใจดีคนไทยจะเอาอย่างบ้างก็น่ารักดีนะคะ

มาถึงอีก web ที่นำเสนอ idea สวย น่ารัก กระจุกกระจิก ของสินค้า handmade คือ poppytalk web นี้เน้นการเป็นตลาด (marketplace) ซื้อขายของสวยไอเดียเก๋ จากผู้ผลิตรายย่อย แม้ไม่ได้เข้าไปซื้อ แต่เข้าไปชมก็เพลินแล้ว เหมาะกับการ window shopping ค่ะ ฉันรู้จัก web นี้จาก ELLE Decor แล้วเลยแวะเวียนเข้าไปเช็คอยู่บ่อยๆ

 ผลงาน ceramic ที่ให้ความรู้สึกแบบ nostalgic โดย Aura Carney (จาก poppytalk.blogspot.com)

สำหรับผู้ที่ชื่นชอบงาน print หรือ graphic เก๋ น่ารัก ลองแวะเข้าไปดูผลงานของคุณ Wayne Pate ได้ที่ GoodShapeDesign แทบไม่น่าเชื่อเลยว่างานที่แฝงความน่ารักนี้มาจากฝีมือคุณพ่อลูกสองอย่างคุณ Wayne แถมยังมี blog ให้เข้าไปดู เข้าไปอ่านกันเพลินๆ ด้วย

ไหนๆ พูดถึงตัวศิลปินแล้ว เราข้ามฝั่งมาดูผลงานน่ารักแบบผู้หญิง ผู้หญิง ของนักวาดภาพประกอบอย่างคุณ Mayumi Oono กันบ้าง ฉันได้รู้จักผลงานของเธอจาก web งาน papercraft ของ Canon แต่ก็เคยผ่านตาลายเส้นเรียบง่าย สีสันสดใส แบบญี่ปุ่นๆ อย่างนี้มาบ้าง ผลงานของเธอน่ารัก แถมไอเดียการสร้างสรร เนื้อหาของภาพก็ชวนฝัน สาวๆ ช่างฝันคงจะชอบงานแบบนี้นะคะ

งานภาพปกหนังสือของคุณ Mayumi Oono

สุดท้าย ขอพูดถึง web โปรดตลอดกาลของฉัน อย่าง web ของคุณป้า Martha Stewart เชื่อแน่ว่าชื่อนี้เป็นที่รู้จักกันในบรรดาแม่บ้านผู้รักการทำอาหารและงาน craft สำหรับ website ของคุณป้าขวัญใจชาวอเมริกันคนนี้ ได้รวบรวมสารพัดไอเดียทั้งเรื่องการทำอาหาร งานประดิษฐ์ งานแต่งงาน การจัดสวน ฯลฯ เพียบพร้อมไปด้วยสาระน่ารู้กับ presentation แสนน่ารัก แล้วยังสามารถสมัครรับข่าวสารจาก newsletter ที่จะส่งถึง mailbox ทุกวัน

แค่นี้เราก็มีโอกาสเปิดรับความน่ารักเข้ามาสู่ชีวิตกันแล้วค่ะ ง่ายๆ แค่คลิกไปดู web ที่นำมาฝาก

Have a LOVELY weekend!

©*©*©*©*©*©*©

ถ้าถามถึงชื่อนักเขียนชาวญี่ปุ่นที่นักอ่านชาวไทยรู้จักกันเป็นอย่างดี ฉันเชื่อว่าชื่อของฮารูกิ มูราคามิ เป็นชื่อหนึ่งที่หลายคนรู้จัก และอาจจะเคยอ่านผลงานของเขามาบ้างแล้ว หนังสือของมูราคามิได้รับการแปลเป็นภาษาต่างๆ มากมายรวมทั้งภาษาไทย ซึ่งแทบทุกเล่มของฉบับภาษาไทยแปลโดยคุณนพดล เวชสวัสดิ์ ซึ่งมีสำนวนที่เป็นเอกลักษณ์และเข้าถึงงานเขียนของมูราคามิเป็นอย่างดี

Norwegian Wood เป็นหนังสือของมูราคามิเล่มแรกที่ฉันอ่าน โดยเพื่อนสนิทส่งหนังสือเล่มนี้ให้ยืมต่อ (จากที่ได้หยิบยืมผ่านกันมาหลายต่อหลายมือ) โดยมี comment ของผู้อ่านคนก่อนๆ ฝากกันเอาไว้ในหน้าปกรองที่ยังว่างอยู่ อ่าน comment แล้ว ก็ให้เกิดอาการอยากอ่านหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา และแล้วโลกของมูราคามิกับโลกของฉันก็มาพบกัน ณ จุดเริ่มต้นที่ Norwegian Wood

เวลาผ่านไป ฉันเลือกที่จะหยิบผลงานของมูราคามิมาอ่าน ทั้งเรื่องสั้นและนวนิยาย และทุกครั้งมูราคามิพาฉันออกจากโลกความจริงและชีวิตประจำวัน เข้าสู่โลกมหัศจรรย์ จินตนาการ ความรู้สึก ที่ทั้งน่าค้นหา น่าติดตาม แต่บางครั้งก็น่ากลัว เหงา เศร้า เดียวดาย แปลก ประหลาด และผิดเพี้ยน

แล้ววันหนึ่ง ฉันก็นึกอยากจะหยิบ Norwegian Wood หนังสือเล่มแรกของมูราคามิที่ฉันได้อ่านกลับมาอ่านอีกครั้ง เคยรู้สึกบ้างไหมว่าหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่ออ่านในโอกาสที่แตกต่างกัน อ่านในช่วงอายุที่ต่างกัน ความรู้สึก ความหมาย ความเข้าใจในเรื่องราวก็ต่างกัน ครั้งนี้ฉันอ่านฉบับแปลภาษาอังกฤษ

ฉันรู้สึกเข้าใจถึง Norwegian Wood ในวันนี้ได้มากกว่าวันก่อน อาจเป็นเพราะประสบการณ์ที่มากขึ้น ความคิดความอ่านที่เปลี่ยนไป หรือด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตาม บางครั้งความเหงา ความรู้สึกแปลกแยก ก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต เพียงแต่ถ้าระดับความเหงาหรือความรู้สึกแปลกแยกนั้นอยู่ในระดับที่ควบคุมได้ ชีวิตก็ยังคงความสมดุลย์อยู่ได้ หากแต่สำหรับบางคนที่ไม่สามารถยอมรับหรือรับมือกับมันได้ จุดจบก็คงไม่ต่างจากนาโอโกะ และตัวละครบางตัวในเรื่อง

จากคำวิจารณ์ที่ได้อ่านผ่านตาเกี่ยวกับนวนิยายเรื่องนี้ บ้างบอกว่าเป็นเพียงนิยายรักเรื่องหนึ่ง แต่ในความเป็นนิยายรัก มูราคามิก็มีเรื่องให้เราได้คิดตาม และมีความเป็นตัวตน มีโลกแบบมูราคามิให้ได้สัมผัสและรู้สึกได้

ชื่อหนังสือฉบับแปลภาษาไทยของ Norwegian Wood คือ “ด้วยรัก ความตาย และหัวใจสลาย”

ชื่อ Norwegian Wood พ้องกับชื่อเพลงของ The Beatles ซึ่งเป็นเพลงโปรดของนาโอโกะ ตัวละครในเรื่อง แม้ว่าเนื้อหาของเพลงอาจจะดูไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวในหนังสือ Norwegian Wood นัก

ลองหยิบหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาอ่าน แล้วคุณคงได้คำตอบสำหรับคำถามที่ว่า “Isn’t it good, Norwegian Wood?”

ทุกวันนี้มีหลายองค์กรที่ให้ความช่วยเหลือแก่เด็ก สตรี ผู้ยากไร้ คนชรา ฯลฯ มากมาย เชื่อว่าหลายโครงการ หลายองค์กรเป็นที่รู้จักกันดี อย่าง UNICEF ที่ช่วยเหลือเด็กที่ด้อยโอกาส

ในองค์กรเอกชนหลายแห่งเองก็มีการให้ความช่วยเหลือในลักษณะต่างๆ แก่ผู้ยากไร้ในประเทศกำลังพัฒนา การช่วยเหลือมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งการบริจาคเงินและสิ่งของต่างๆ ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต ไปจนถึงการฝึกอาชีพต่างๆ ให้แก่คนเหล่านั้นเพื่อให้สามารถเลี้ยงตัวเองได้ และมีอาชีพที่ยั่งยืนต่อไป

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มีโครงการที่น่าสนใจเกี่ยวกับการช่วยเหลือผู้อื่นอยู่ อย่างเช่น หลายบริษัทยกเลิกการส่งบัตรอวยพรในช่วงเทศกาลปีใหม่และคริสต์มาสโดยนำเงินค่าใช้จ่ายในส่วนดังกล่าวไปบริจาคแก่องค์กรการกุศลต่างๆ เรียกว่าได้ความสุขใจเป็นการตอบแทน ฉันมองว่าการกระทำเช่นนี้ยังเป็นการช่วยโลกในอีกทางหนึ่ง ไม่ต้องเปลืองทรัพยากร (ในการทำบัตรอวยพร) ประหยัดพลังงาน (ในการส่งบัตรอวยพร) แถมยังเป็นการให้ความช่วยเหลือแก่คนอื่นๆ (บริจาคเงินให้การกุศล) อีกด้วย

สำหรับคนที่ยังอยากจะส่งบัตรอวยพร ก็สามารถเลือกบัตรอวยพรจากหลายหน่วยงานที่ทำบัตรอวยพรขึ้นเพื่อนำเงินรายได้ไปช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็น บัตรอวยพรของ UNICEF บัตรอวยพรของมูลนิธิเพื่อนช้าง เป็นต้น

โครงการดีๆ ยังมีอีกมาก และ COMO Foundation ก็เป็นหนึ่งในบริษัทเอกชนที่สนใจการให้ความช่วยเหลือแก่องค์การการกุศลที่ทำงานเพื่อเด็กและสตรีในประเทศกำลังพัฒนา

มาทำความรู้กับ COMO Foundation กันสักนิด

- COMO Foundation เป็นองค์กรการกุศลซึ่งมีเจ้าของเดียวกันกับ COMO Hotels & Resorts ของ Mrs Christina Ong ซึ่งเป็นชาวสิงคโปร์ นอกจากนี้ Mrs Ong ยังเป็นเจ้าของ Club21 บริษัทแฟชั่นชื่อดังซึ่งนำเข้าสินค้าแฟชั่นแบรนด์เนมต่างๆ อาทิ DKNY, Armani, CK, Paul Smith, Balenciaga, Mulberry, Mark Jacobs ฯลฯ

- คำว่า COMO มาจากชื่อย่อของ Mrs Christina Ong และ Ms Melissa Ong ลูกสาว

- โรงแรมและรีสอร์ตในเครือของ COMO เน้นความเป็นธรรมชาติ และสไตล์ร่วมสมัย (Contemporary) ปัจจุบันมี properties ในเครือรวมทั้งสิ้น 8 แห่ง ได้แก่ The Halkin (London), The Metropolitan London, The Metropolitan Bangkok, Uma Ubud (Bali), Uma Paro (Bhutan), Parray Cay (Turks and Caicos, the Caribbeans), Cocoa Island (The Maldives) และ COMO Shambhala Estate (Bali) ลองคลิกเข้าไปดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.como.bz

- COMO Foundation เน้นการให้การสนับสนุนช่วยเหลือเด็กและสตรี โดยมีองค์กรที่ทาง COMO Foundation สนับสนุนในหลายประเทศ อาทิ จีน เวียดนาม อินเดีย เนปาล ไทย บราซิล กัวเตมาลา เป็นต้น การช่วยเหลือมีทั้งด้านการฝึกอาชีพ และการให้ความช่วยเหลือทางด้านสุขอนามัย ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ http://www.como.bz/foundation/

- โครงการดีๆ ล่าสุดของ COMO Foundation คือการให้พนักงานในเครือ COMO ทั้งหมด สมัครเป็นตัวแทน (ambassador) เพื่อไปดูงานขององค์กรการกุศลต่างๆ ในประเทศที่ทาง COMO Foundation ให้การสนับสนุน ได้แก่ จีน เวียดนาม บราซิล กัวเตมาลา เนปาล และอินเดีย โดยเป็นลักษณะฑูตของโครงการ เพื่อเรียนรู้ถึงความแตกต่าง วัฒนธรรม และสภาพแวดล้อมที่แตกต่างจากสภาพแวดล้อมการทำงาน (ในโรงแรมและรีสอร์ตระดับ 5 ดาว) กับสภาพความเป็นอยู่จริงๆ

นี่ก็เป็นหนึ่งตัวอย่างของการช่วยเหลือสังคม สำหรับพวกเรา การช่วยเหลือที่ให้ได้อาจจะไม่ได้มากเท่ากับเอกชนหรือองค์กรใหญ่ แต่แค่ความตั้งใจและความเสียสละเล็กน้อย เราก็อาจช่วยให้ใครอีกคนมีรอยยิ้มขึ้นมาได้ :-) 

กลับมา update สั้นๆ เอาใจเหล่า fashionista ทั้งหลาย

ร้าน Topshop และ Topman ที่หลายท่านรอคอย บัดนี้ได้เปิดตัวขึ้นแล้ว ที่ชั้น 1 Central World Plaza เมื่อวันที่ 30 พฤษภาคมที่ผ่านมา นับเป็น Topshop และ Topman สาขาแรกของประเทศไทย

สาวๆ หนุ่มๆ นักช้อปคงจะได้เพลิดเพลินกับแบรนด์สตรีทแฟชั่นชื่อดังจากเมืองอังกฤษกันนะคะ แต่แอบกระซิบนิดนึงว่าราคาแพงใช้ได้เลยทีเดียว

ก่อนที่นิทรรศการศิลปะดีๆ อย่าง “ต้มยำปลาดิบ” ที่หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สัน จะจบลงในวันที่ 5 มิถุนายนนี้ ฉันก็หาโอกาสแวะไปดูงานนี้ด้วยคน

สิ่งที่ดึงดูดใจของคนชอบงานศิลปะ (แต่มีความรู้ศิลปะน้อยนิด) อย่างฉัน ก็คือภาพวาดฝีมือพ่อโยชิโมโตะ นาระ ที่เคยเขียนถึงไปแล้วก่อนหน้านี้ ภาพวาดลายเส้นไม่สลับซับซ้อนราวกับภาพการ์ตูนอนิเมชั่น แต่แฝงด้วยแววตาร้ายลึก แถมด้วยเขี้ยวน้อยๆ ของภาพ Night Watch ที่ใช้เป็นโปสเตอร์ประชาสัมพันธ์จึงกระตุ้นต่อมความอยากดูของฉันได้เป็นอย่างดี

หอศิลป์ บ้านจิม ทอมป์สันอยู่ใกล้แหล่งศูนย์การค้ากลางเมืองอย่างสยามสแควร์และมาบุญครอง แต่จะมีวัยรุ่นสักกี่คนที่เดินมาที่นี่เพื่อดูงานศิลปะดีๆ ฉันแอบคิด

งานนี้มีงานศิลปะหลายสื่อ จากหลายศิลปินให้เลือกเสพทั้งแบบที่เป็นเกมส์ ภาพวาด ภาพถ่าย ผ้าทอ รวมไปถึงงาน audio visual แถมยังมีกิจกรรมน่ารักให้ได้ลงมือวาดภาพ “คนที่เราชอบ” ร่วมไปกับผลงาน ‘Everyone likes someone as you like someone’ ของ Tsuyoshi Ozawa ที่ให้เราได้ลงไม้ลงมือแสดงความสามารถทางศิลปะ เพื่อแลกเปลี่ยนกับเพื่อนร่วมโลกคนอื่นๆ ที่จะได้รับผลงานของเราไป ส่วนนี้แนะนำให้พาลูกจูงหลานมาร่วมกิจกรรมกันได้

ส่วนงาน มัดหมี่กิโมโน ซึ่งนำผ้าที่ทอในแบบของผ้ามัดหมี่แต่มีลวดลายแบบญี่ปุ่น มาทำเป็นชุดกิโมโน ก็เป็นงานชิ้นที่น่าสนใจทีเดียว ทำให้นึกไปถึงชื่อนิทรรศการที่ว่าสองวัฒนธรรมก็อยู่ร่วมกันได้ การที่ต้มยำกับปลาดิบมาจับคู่กันอาจดูแปลก แต่ก็เป็นการสร้างสิ่งใหม่ๆ ขึ้นมา เป็นการเชื่อมโลกเข้าไว้ด้วยกัน เป็นการยอมรับซึ่งความแตกต่าง และอยู่ร่วมกันอย่างผาสุก

วันนี้ ฉันเดินออกจากงานนิทรรศการพร้อมกับความอิ่มใจเล็กๆ ที่ได้จากงานแสดงศิลปะที่น่ารักงานนี้

สำหรับข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับงาน ‘ต้มยำปลาดิบ’ โปรดคลิกไปที่ http://www.jimthompsonhouse.com/thai/events/Tomyam-Pladib.asp

จนกว่าจะพบกันใหม่ mata aimachou!

หลังจากที่ห่างหายจากการไปดูหนังที่โรงมานาน วันนี้ฤกษ์งามยามว่างจึงแวะเวียนไปที่ House RCA โรงหนังที่ฉันชอบมากโรงหนึ่ง (ด้วยความที่มีหนังนอกกระแสให้ได้ดู แถมคนไม่เยอะ และตั๋วหนังไม่แพง ฯลฯ)

แรกสุดก็ต้องคิดก่อนว่าจะดูเรื่องอะไรดี ความอยากดูของฉันตอนนี้มีหนัง 2 เรื่องที่คู่คี่สูสีกันมา ระหว่าง Juno และ Tokyo Tower แต่ในที่สุดก็เลือกดู Juno เพราะเวลาใกล้เคียงกับเวลาที่ฉันว่างพอดี แถมหนังเรื่องนี้ยังได้รับคำวิจารณ์ในแง่ดีจากหลายแหล่ง

หลายคนมองว่าช่วงเวลาวัยรุ่นเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต วัยรุ่นเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลง เป็นช่วงต่อระหว่างวัยเด็กและผู้ใหญ่ ลำพังชีวิตวัยรุ่นทั่วไปก็ยุ่งเหยิงพออยู่แล้ว แต่สำหรับสาววัย 16 ที่บังเอิญตั้งท้องอย่าง Juno ล่ะ การที่จะผ่านพ้นช่วงเวลาอย่างนี้ไปไม่ง่ายเลย

แม้ความคิดแรกของ Juno หลังจากรู้เรื่องการตั้งท้องของเธอคือการไปทำแท้งตามที่วัยรุ่นหลายคนคิดว่าเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่แล้วเธอก็เปลี่ยนใจไปสู่ทางออกที่ดีกว่า ส่วนสำคัญที่คอยประคับประคองให้ช่วงเวลาแบบนี้ผ่านไปได้ก็คือครอบครัว หนังแสดงให้เห็นถึงความรักและเข้าใจจากคนในครอบครัว

ฉันประทับใจกับคำพูดของพ่อ Juno ที่ว่า “In my opinion, the best thing you can do is find a person who loves you for exactly what you are. Good mood, bad mood, ugly, pretty, handsome, what have you, the right person will still think the sun shines out your ass. That’s the kind of person that’s worth sticking with. “

Juno ตอบว่า “I sort of already have.”

พ่อว่า “Well, of course! You’re old D-A-D! You know I’ll always be there to love and support you no matter what kind of pickle you’re in… Obviously”

แม้ว่าเราจะเป็นอย่างไร ดี ร้าย สุข ทุกข์ ครอบครัวก็คือคนที่เดินเคียงข้างเรา และรักเราในแบบที่เราเป็น

สุดท้ายแล้ว แม้จะมีอุปสรรคหรือปัญหาใดๆ ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป แม้มีบางทีที่ชีวิตไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ แต่หากเรามีความกล้าที่จะก้าวต่อไป อย่างน้อยก็มีหนทางให้เดิน

Juno Official Site: http://www.foxsearchlight.com/juno/