No.7

FullSizeRender

ภาพจากนิทรรศการภาพถ่ายฝีพระหัตถ์ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช

แรง(บันดาล)ใจ

การที่เราจะลงมือทำอะไรสักอย่างนั้น แรงบันดาลใจเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง

สำหรับฉัน แรงบันดาลใจหนึ่งที่สำคัญ และจุดประกายความคิดที่จะลด-ละ และสนใจแนวคิดแบบมินิมัลลิสต์ คือ คำสอนและแนวคิดเรื่องความพอเพียงของในหลวง รัชกาลที่ 9

ภาพของหลอดยาสีฟันที่ใช้จนหมดเกลี้ยง ดินสอไม้ที่เหลาจนสุดแท่ง รองเท้าที่ส้นสึกแล้วนำกลับมาซ่อม ฯลฯ ไม่ต้องอาศัยคำบรรยายใดๆ มาอธิบายถึงการรู้คุณค่าของสิ่งของต่างๆ และใช้สอยอย่างพอเพียง คุ้มค่าที่สุด

ยิ่งผู้ที่ใช้สิ่งของนั้นเป็นผู้ที่มีเงินมากมาย พร้อมที่จะซื้อหาสิ่งต่างๆ มากเท่าไหร่ก็ได้ หรือแม้แต่ได้รับสิ่งของที่ดีที่สุดที่ทุกคนต่างนำมามอบให้ แต่ท่านผู้นั้นกลับใช้ชีวิตอย่างพอเพียง รู้คุณค่า มีความสุข และนำปรัชญาความรู้นั้นมาเผยแผ่แก่ผู้อื่น

จึงทำให้ฉันคิดทบทวนถึงสิ่งต่างๆ ในชีวิต และได้ข้อสรุปที่เรียบง่ายว่าเราจะรู้สึกสุขได้ก็ต่อเมื่อเรารู้จักพอ  และแบ่งปัน

ความสุขหาใช่ปริมาณสิ่งของมากมาย ราคาแพงลิบที่เราได้หามาครอบครอง และยังคงเสาะแสวงหามาเพิ่ม แต่ความสุขเกิดขึ้นได้เมื่อเรารู้จักพอต่างหาก

ในหลวง รัชกาลที่ 9 เปรียบเสมือนพ่อผู้เป็นแรงบันดาลใจและแรงใจให้ฉันก้าวเดินไปสู่เส้นทางแห่งความพอเพียง ความสุขที่สร้างได้ด้วยตัวของฉันเอง

Advertisements

No.6

S__8265809

เท่าไหร่ถึงเรียกว่ามินิมัลลิสต์

สำหรับฉัน การเป็นมินิมัลลิสต์ไม่ได้เป็นการแข่งขัน ดังนั้น คนที่มีของส่วนตัวน้อยกว่าคนอื่น ไม่ได้แปลว่าเค้ามีความเป็นมินิมัลลิสต์มากกว่าคนอื่น สิ่งสำคัญกว่าอยู่ที่ใจ และเหตุผลของการที่ต้องการลด-ละต่างหาก

จากการเป็นคนที่ชอบสะสมสิ่งต่างๆ ชอบจับจ่ายซื้อของ เราคงไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองให้ละทิ้งสิ่งต่างๆ ได้โดยฉับพลัน แต่การที่เรามีแรงบันดาลใจและมีจุดเริ่มต้นนั้นก็นับเป็นสิ่งที่ดี

หนังสือ The Life Changing Magic of Tidying Up เป็นตัวจุดประกายความอยากที่จะ”จัดการอะไรบางอย่างในชีวิต” หนังสือเล่มนี้ทำให้ฉันรู้สึกมีความกล้าที่จะลองปรับเปลี่ยน โดยการละทิ้งสิ่งของที่ล้น รก และยากที่จะละไปได้บางส่วน หลายสิ่งในนั้นเป็นของที่ฉันเคยคิดว่าจะขาดไปไม่ได้ แต่จากวันนั้น ผ่านมาปีกว่าแล้ว ฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าสิ่งของที่ขาดไม่ได้และตัดใจทิ้งไปนั้นมีอะไรบ้าง!

ขั้นตอนต่างๆ ของ KonMari ทำให้ผู้ที่ลงมือทำได้มีโอกาสคิด ทั้งการเรียงลำดับความสำคัญ การวางแผนและทำให้สำเร็จเสร็จสิ้น การเลือกสรรสิ่งที่ดีที่สุด การมีความสุขอย่างเรียบง่าย ฯลฯ หนังสือเล่มนี้ได้สอนอะไรให้ฉันหลายๆ อย่าง

ภาพของห้องหรือบ้านที่สะอาดตาเป็นตัวยืนยันความสำเร็จได้อย่างดี เป็นความสุขสงบที่สัมผัสได้จริง และสิ่งต่างๆ จะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากเราไม่ได้ลงมือทำด้วยตนเอง

KonMari เป็นงานที่ตัวเราเองเท่านั้นที่จะทำได้ เราคงไม่สามารถหาคนอื่นมาเลือกสิ่งของที่ spark joy ให้เราได้ (ขั้นตอนการตรวจสอบว่าสิ่งนั้น spark joy หรือไม่ก็คือ การถือของสิ่งนั้นไว้ในมือแล้วจับความรู้สึกของเราว่า เรามีความสุข รู้สึกจิตใจเบิกบาน เมื่อมีของสิ่งนั้นอยู่หรือไม่) ดังนั้นจึงมีเพียงเราเท่านั้นที่ต้องเผชิญหน้ากับความขี้เกียจ ความเสียดาย ความอาลัยอาวรณ์ ฯลฯ และตัดสินใจอย่างแน่วแน่ สำหรับฉัน มันเหมือนกับเป็นการเดินทางไปยังอีกจุดหนึ่งที่สูงขึ้น ได้เติบโตขึ้น

สิ่งหนึ่งที่หนังสือเล่มนี้ได้ฝากเอาไว้ ก็คือความสุขง่ายๆ ที่ได้จากการมีบ้านแสนสะอาด มุมเล็กๆ ที่ล้อมรอบไปด้วยของแสนรัก เป็นการชาร์จพลังได้อย่างดี และชุบชูจิตใจของคนที่อาศัยอยู่ในบ้าน

บ้านสะอาดก็เหมือนจิตใจที่โปร่งโล่งสบาย พร้อมรับสิ่งใหม่ๆ และสิ่งดีๆ เข้าสู่ชีวิต

 

No.5

Image

Starting my path to minimalism, these are my personal reminders when going shopping.

  1. Do I need to buy this?
  2. Do I already have the same/similar thing at home?
  3. Where is my “eco” bag?
  4. Do I really like it?
  5. Do I want to buy it just because it’s cheap/on sale?
  6. Does the colour match with other objects at home?
  7. Is it good quality?
  8. Is it environmentally friendly?
  9. Can I borrow it from someone else instead?
  10. How long will it last?

No.4

Born minimalist

In a true sense, we are all born minimalist. Nobody is born holding anything in their hands. Fumio Sasaki interestingly pointed this out in his book, Goodbye, Things: The New Japanese Minimalism. Come to think of it, it’s natural that we stay minimalist.

However, in the present world we are all swimming in the sea of advertisement, social media, magazines, etc. We can easily drown. We are told what is good for us and we believe it, consciously and subconsciously. We want to be successful. We want to be sophisticated. We want to be fashionable. We want to be respectable. We want to be happy. And we believe that material gains can bring us what we want. But no matter how much we get or how “successful” we are, we are still not happy. The hunt is endless. The things we have become our burden.

So there must be something wrong.

How about the other way around?, I asked myself. Having more is not the answer, maybe I can try having less? That’s how I began my journey. I still don’t know how things will turn out but I can definitely feel more freedom and peace of mind knowing that I have an option.

 

 

No.3

Why did I experience rebound after my KonMari effort?

The answer is simple… I didn’t really complete the task.

My excuses were “It will be a lot easier to complete the KonMari when you are living alone. You can’t keep discarding other people’s stuff. (though I admitted I did throw away some of my family members’ stuff.)”

But when I re-think about it. There’s no one else to blame but me. I cheated. My hoarding self couldn’t discard something that didn’t really spark joy but cost me lots of money to get. I couldn’t seem to part with the things I collected and told myself that they sparked joy, well… more or less…

After the rebound, I still followed some of Marie’s advices for tidying up. They are very practical and always give me sense of accomplishment when I see my tidy space.

***

What trigger me to start reducing again is a documentary I came across on Netflix. It’s called Minimalism, A documentary about the important things. Well, I didn’t pay much attention when I first watched it. I was busy tidying up my work table when I kept the programme on as a background music. Strange thing was I decided that I wanted to watch it again when my husband and I couldn’t find a programme to watch together on Netflix. This time I paid more attention. I thought about what they said and how I (the born-to-be maximalist) too could start to change.

I was so impressed with what sociologist Juliet Schor said, “We are too materialistic in the everyday sense of the word, and we are not at all materialistic enough in the true sense of the word. We need to be true materialists, like really care about the materiality of goods.”

Wow, I never thought about that.

There are many more thought provoking quotes from this documentary and they are very inspiring. It’s very refreshing to know that there’s a way to freedom.

 

 

No.2

Re-think, reduce, refresh

When you are surrounded by things that are supposed to give you comfort, happiness, condifidence, and freedom but they fail to live up to their promises, what should you do?

The thought never ever crossed my mind.

What I did was buy more and ditched the old stuff. There must be something out there in this universe to be the ‘right’ thing. Even when I got that ‘right’ thing, it only seemed ‘right’ at the beginning and many right things I had ended up in the donation box.

Why? The craving was endless. There are always newer stuff, prettier style, cheaper option, more interesting functions and so on. And suddenly my 2-stories house became too small.

I was unhappy.

I was tired of taking care of all my stuff. The things I had became my boss. “Hey, look I’m covered in dirt. You have to clean me now!”, said my photo albums. “Why don’t you wear me more often, my battery is dying!”, came a little voice from my automatic watch. “I need new home. This damp room is causing disgusting mold on my body”, screamed by book collections. I felt like I was going crazy with all these little noises. At one time, I wished there were 48 hours in a day so that I could spend time taking care of my family and my possessions.

One day, I came across a clean-looking book displaying near the till at Asiabooks. It’s written by a Japanese “decluttering professional”, Marie Kondo. I was crazy about Japanese stuff then so I gave it a try. OK, I admitted that I judged the book by its cover and this time it worked for me. The Life-changing Magic of Tidying Up: The Japanese Art of Decluttering and Organizing has become my all time favourite. It changed my perspective. It was fun to read and it was easy to follow KonMari’s steps.

I had a chance to re-think about my possessions for the very first time.

 

FullSizeRender

It took me a lot of courage and energy to ditch the things I never ever thought I could part with. I gave away my expensive bags, my clothes, my soft toys, my CDs and DVDs, old birthday cards, gifts etc. The stuff I said goodbye to could fill up a pick-up van.

tr

It’s very refreshing to see my decluttered room and have some space to breathe. It felt fantastic.

***

However, as it’s well said in the poem “the road to success is not straight”. I later experienced what KonMari called a “rebound”.

 

 

 

less is more (than i can imagine)

No.1

I’ve been a maximalist all my life. I’ve thousands of “beautiful” and “useful” things around me and I’m not happy. I always seek for more beautiful things…things to make my life perfect…things to quench my thrist for exemplary lifestyle…things that help portraying who I am…or things that I bought just for the sake of going shopping.

I’ve been accumulating the “beautiful” trash.

I’ve been silly and blind.

***

I was born on Christmas day, the seasons of giving (physical things, in my opinion). When I was a kid, I received plenty of gifts on my birthday and people always said I was so lucky to be born on this special day. We were not rich but my parents made sure we had special day filled with cake, feast and friends. When I think about my birthday, I think about getting more gifts. I even counted how many gifts I got and compared them with previous years. When I learnt that there were less gifts, I felt miserable. I was that stupid. When I look back now, I don’t even remember any particular gift but faintly remember its atmosphere…the joy of being with good company. That’s a precious memory, not a physical stuff.