One Man Show

กุมภาพันธ์ 25, 2008 at 6:27 am 4 ของความคิดเห็น

เดี่ยว 7 

2 หัวดีกว่าหัวเดียว แต่สำหรับโน๊ต อุดมแล้วล่ะก็ มาเดี่ยวมีคนชอบมากกว่า

แล้วการรอคอยของสาวกลัทธิอุดมก็สิ้นสุดลง เมื่อโน๊ตตัดสินใจหยิบไมค์ขึ้นมาเดี่ยวอีกครั้ง ไม่น่าเชื่อว่าครั้งนี้จะเป็นการเดี่ยวครั้งที่ 7 แล้ว

ยังจำได้ว่าการจองตั๋วเดี่ยวไมโครโฟนของโน๊ตนั้นนับเป็นประสบการณ์ระทึกของหลายๆ คน จะมีใครมารอต่อแถวซื้อตั๋วชมการแสดงกันตั้งแต่เช้ามืด เพื่อดูผู้ชายจมูกโตพูดคนเดียวอยู่นานสองนาน (สมัยนี้คนจมูกโตกำลังมาแรง ดูอย่างนายกฯ ประเทศเราเป็นตัวอย่าง)

โน๊ตเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มีชื่อตัวเองเป็นแบรนด์ แค่ชื่อโน๊ต อุดมก็ขายได้แล้ว ไม่ว่าจะทำหนังสือ แสดงหนัง จัดแสดงงานศิลปะ เปิดเดี่ยวไมโครโฟน ทำสินค้าร่วมกับแบรนด์เครื่องกีฬา หรือแม้แต่เป็นร้านไอศกรีม ทำให้นึกไปถึงบุคคลที่เป็นแบรนด์ในระดับโลกอย่างเจ้าแม่งานบ้าน Martha Steward ซึ่งก็มีชื่อตัวเองเป็นแบรนด์เหมือนกัน เป็นการเพิ่มมูลค่าของสินค้าที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง แต่การจะสร้างให้ตัวเองเป็นแบรนด์ชั้นนำได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายนักหรอก

การแสดงเดี่ยวไมโครโฟนแม้จะผ่านมาถึงครั้งที่ 7 แล้วก็ยังมีผู้ชมล้นหลาม ลองนึกถึงรายได้จากการจัดโชว์แล้วนับว่ามีกำไรดีมากทีเดียว ลองเทียบง่ายๆ จากการซื้อบัตรชมละครเวที ที่ปกติราคาบัตรสูงสุดอยู่ที่ราว 2,500 บาท ราคาเท่ากับโชว์ของโน๊ต แต่ต้องมีการลงทุนเรื่องฉาก ระบบประกอบฉาก นักแสดง สัพเพเหระมากกว่าการแสดงเดี่ยวคนเดียวฉากเดียว

แต่ยังไงก็ดีการแสดงของโน๊ตก็มักจะรับประกันความไม่ผิดหวัง คือดูแล้วมักได้ขำ ทั้งที่บางคนอาจฟังเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้างก็กระจายความสนุกกันไปได้ตามสมควร นับว่าเป็นการแสดงที่ดูได้หลายวัยอยู่เหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นวัยรุ่นไปถึงวัยผู้ใหญ่ ต่างคนก็ต่างขำในมุขที่ตัวเองเข้าใจ บางทีไม่เข้าใจแต่เห็นคนอื่นหัวเราะก็ขำตามไปได้ เรียกว่าขำตามกระแส

ในยุคหนึ่งสมัยหนึ่งการแสดง talk show ของบรรดานักพูดก็เป็นที่นิยมอยู่เหมือนกัน แต่ปัจจุบันค่อนข้างจะมีน้อยกว่าแต่ก่อน จะมีที่เป็นที่นิยมมากๆ ก็ของโน๊ตนี่แหละ น่าคิดเหมือนกันว่าทำไมโน๊ตจึงโดดเด่นกว่าคนอื่นๆ ไม่ว่าจะจัดเดี่ยวกี่ครั้งก็ยังมีคนตามไปดู

ฉันไม่ได้เป็นแฟนเหนียวแน่นของโน๊ต แต่ก็มีโอกาสได้ไปดู “เดี่ยว” มาหลายครั้ง ฉันคิดว่าบางทีเสน่ห์ของโน๊ตอาจจะอยู่ที่ความไม่หล่อก็เป็นได้ ลองนึกดูสิ บางทีเราก็แอบอิจฉาลึกๆ กับคนที่ดูดีกว่าเรา แต่ถ้ากับโน๊ตเราคงไม่ได้รู้สึกแบบนั้น เมื่อคิดถึงโน๊ตก็จะคิดถึงหน้าตาประมาณคนในซอยเดียวกัน (หรือจะเรียกแบบหรูหน่อยว่า boy next door) ไม่รู้สึกถึงรัศมีความเป็นซูเปอร์สตาร์ที่เข้าไม่ถึงอย่างดาราบางคน

การแสดงในคืนนั้นใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่ง แน่นอนว่าโน๊ตพูดคนเดียว ทั้งพูด ทั้งร้องเพลง ทั้งเต้น แต่ไม่ว่าเค้าจะทำอะไร มุขจะขำมากน้อยแค่ไหน แต่การแสดงก็สร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้แก่ผู้ชมได้ไม่น้อยเลย ถ้าฉันเป็นโน๊ตที่กำลังยืนอยู่บนเวทีในตอนนั้น แล้วได้เห็นใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของคนนับร้อยที่กำลังยิ้มมาที่ฉัน มันจะรู้สึกอย่างไรนะ

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับข่าวคราวของโน๊ต อุดมได้ที่ www.udomteam.com

Advertisements

Entry filed under: สัพเพเหระ. Tags: , , , .

เยอรมันดี วันที่ 4 เยอรมันดี วันที่ 5 – ชมเมืองสวยริมแม่น้ำ Neckar

4 ความเห็น Add your own

  • 1. อ้วนบิ  |  กุมภาพันธ์ 26, 2008 ที่ 4:11 am

    ก็แค่หาวววว

  • 2. julluj  |  กุมภาพันธ์ 26, 2008 ที่ 4:37 am

    ถ้ามองเรื่องตัวเลขกำไร
    ผมมองว่าพี่โน้ตออกจะขาดทุนด้วยซ้ำไปครับ

    จริงอยู่ที่คิดว่าโชว์คนเดียว
    แต่ก็อย่าลืมมองดู ข้างหลัง และเบื้องหลังด้วยนะครับ

    ทีมบท ทีมฉาก ไฟแสงสีเสียง
    ทีมกล้อง ทีมอาหาร ทีมเทคนิค ทีมสื่ง-สิ่งพิมพ์อะไรต่างๆ
    แม้กระทั่งเด็กเดินตั๋ว

    ทุกอย่างมีค่าใช้จ่ายหมดครับ
    และเขาก็ไม่ได้แสดงแค่รอบ2รอบ
    ค่าน้ำค่าไฟ เท่าไหร่ ลองคิดเล่นๆ

    ยังไม่รวมกับค่าความเครียดที่เขาต้องจ่ายไป (ไม่รู้ว่าคำนวณได้ไหม)

  • 3. joynifer  |  กุมภาพันธ์ 26, 2008 ที่ 10:13 am

    ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นค่ะ

    เข้าใจเรื่องค่าใช้จ่ายและกำไร ตาม comment ของคุณ julluj ค่ะ
    ไม่ว่าใครจัดแสดงอะไรก็ต้องมีค่าใช้จ่ายและคิดถึงกำไรทั้งนั้น

    จากที่ได้ยินจากคนรอบตัว หลายคนมองว่าค่าตั๋วชมการแสดงของคุณโน๊ตแพงค่ะ ซึ่งก็เป็นความเห็นจากผู้ชมส่วนหนึ่งที่ก็เป็นแฟนของโน๊ตเหมือนกัน

    สำหรับตัวผู้เขียนเองก็เข้าใจในส่วนนี้เช่นกัน ว่าการจัดการแสดงย่อมมีค่าใช้จ่ายจิปาถะมากมาย

    เอาเป็นว่าเขียนถึงเดี่ยว 7 จากมุมมองของคนที่เสียเงินซื้อบัตรเข้าไปดู และติดตามผลงานของคุณโน๊ตคนหนึ่งแล้วกันค่ะ

  • 4. julluj  |  กุมภาพันธ์ 26, 2008 ที่ 10:31 am

    ข่าวฝาก

    ศุกร์-เสาร์–อาทิตย์นี้

    S A L E ลดราคาแบบ หายใจ และใจหาย
    ถ้าอยากได้ของที่ระทึกเชิญที่สกาล่าจ้า

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


กุมภาพันธ์ 2008
อา พฤ
« ม.ค.   มี.ค. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
242526272829  

หน้า

Blog Stats

  • 160,408 hits

%d bloggers like this: