เรื่องเล่าจากเมืองลาว ตอนที่ 2

img_3826

เริ่มต้นวันใหม่กันด้วยอาหารเช้าค่ะ ตามปกติอาหารเช้าที่วิลล่าสันติจะเสิร์ฟในห้อง Princess ซึ่งอยู่บริเวณชั้นสอง ให้เราได้ทานอาหารไปชมชีวิตในยามเช้าบนท้องถนนของเมืองหลวงพระบางไป แต่เนื่องจากห้องอาหารอยู่ในระหว่างการปรับปรุง ทางโรงแรมก็เลยจัดอาหารเช้าแบบ a la carte ที่บริเวณสวนหน้าโรงแรมแทน

อาหารเช้ามีให้เลือก อย่างในรูปก็เป็น american breakfast ซึ่งจะมีเสิร์ฟขนมปังฝรั่งเศส (baguette) ให้ด้วย ขนมปังฝรั่งเศสเป็นอาหารเช้าที่พบเห็นได้ทั่วไป เนื่องจากอิทธิพลจากฝรั่งเศสเมื่อครั้งที่มายึดเอาลาวเป็นอาณานิคม

โปรแกรมท่องเที่ยวของเราในช่วงเช้าวันนี้ เป็นการล่องแม่น้ำโขง เพื่อเดินทางไปยังถ้ำติ่ง และแวะที่หมู่บ้านซ่างไห

เรือล่องแม่น้ำโขงเป็นเรือลำยาวติดเครื่องยนต์ มีที่นั่งเป็นเบาะรถยนต์ นั่งสบายดีอยู่ การเดินทางจากท่าเรือเมืองหลวงพระบางไปยังถ้ำติ่งใช้เวลาประมาณชั่วโมงครึ่ง เพราะเรือแล่นทวนน้ำ ส่วนขากลับจะใช้เวลาสั้นลง เหลือระยะเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง

นั่งเรือแบบนี้ลมเย็นพัดสบาย แต่นั่งนานๆ ไปชักเริ่มหนาว หน้าชาเพราะต้านลม วิวริมสองฝั่งแม่น้ำเป็นวิวแบบชนบท มีการปลูกผักบ้าง จับปลาบ้าง เด็กๆ วิ่งเล่น บ้างก็กระโดดน้ำ ดูน่าสนุก เป็นเด็กก็ดีอย่างนี้นี่เอง อากาศจะเย็นยังไงก็ไม่ต้องกลัว เรียกว่าสนุกจนลืมหนาว

img_3829ท่าเรือ

 นั่งเรือรับลมกำลังเคลิ้มๆ จะหลับ ก็ได้เวลาลงยืดแข้งยืดขา และช้อปปิ้งกันที่หมู่บ้านซ่างไห่ (ภาษาไทยน่าจะเรียกว่าหมู่บ้านช่างปั้นไห อะไรทำนองนี้) ที่ได้ชื่อว่าซ่างไห่ เพราะแต่ก่อนที่นี่เป็นหมู่บ้านปั้นหม้อปั้นไห (ไม่ขนาดในเรื่อง Ghost นะจ๊ะ) แต่ปัจจุบันหันมาทำอาชีพต้มเหล้าใส่ไหกันมากกว่า ทำกันแบบบ้านๆ เหล้าของที่นี่ดีกรีสูงมากๆ ใครคอแข็งอาจจะลองชิมกันได้ แต่สำหรับฉันขอบายค่ะ

โรงกลั่น

โรงกลั่น บ้านซ่างไห่

นอกจากกิจการต้มเหล้าขายแล้ว คนที่นี่ก็ทอผ้า เป็นสินค้า OTOP ของลาว ขายให้นักท่องเที่ยวที่แวะเข้ามาชมหมู่บ้าน ก่อนขึ้นเรือเดินทางต่อไปถ้ำติ่ง เราซื้อข้าวเกรียบมันสำปะหลังที่ปิ้งใหม่ๆ ริมแม่น้ำโขงไปกินกันเพลินๆ บนเรือ

crisp

ปิ้งข้าวเกรียบ

และแล้วเรือของเราก็มาถึงถ้ำติ่ง มีเรือนักท่องเที่ยวหลายลำจอดเทียบท่าอยู่ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นคนไทยค่ะ คณะเราก็จัดแจงเอาธูป เทียน ดอกไม้ ที่เตรียมจากเมืองไทยออกมาไหว้พระ ถ้ำติ่งแบ่งออกเป็นสองส่วนคือถ้ำบนและถ้ำล่าง แต่เราไหว้พระกันที่ถ้ำล่าง ภายในถ้ำมีพระพุทธรูปหลากหลายขนาด ทั้งที่เก่าและใหม่ บ้างทำจากไม้ บ้างเป็นโลหะ มีพระพุทธรูปอยู่เยอะจริงๆ ไกด์บอกว่าถ้ำติ่งนี้เป็นเหมือนถ้ำสะเดาะห์เคราะห์ พอคนที่มีขอพรแล้วได้สมใจก็จะเอาพระพุทธรูปมาถวาย แต่ด้วยความที่ถ้ำติ่งถือเป็นส่วนหนึ่งของมรดกโลกด้วย พระที่ถูกนำมาถวายใหม่ก็จะถูกซ่อนเอาไว้ ไม่ให้มีของใหม่โดดขึ้นมา ไม่เข้ากับบรรดาพระแกะสลักจากไม้เก่าๆ ว่ากันว่าการขอพรจากถ้ำติ่งนี้ ไม่นิยมขอในเรื่องความรัก

จากถ้ำติ่งเรานั่งเรือกลับสู่หลวงพระบาง เพื่อไปขึ้นรถไปเที่ยวกันต่อค่ะ โปรแกรมบ่ายนี้คือน้ำตกตาดกวงสี ซึ่งใช้เวลาเดินทางจากหลวงพระบางไปไม่นานนัก

น้ำตกตาดกวงสีมีหลายชั้น มีแอ่งน้ำสำหรับเล่นน้ำอยู่หลายจุด และเป็นน้ำตกที่สวยงามมาก ด้วยความที่สีของน้ำเป็นสีฟ้าเขียว และบรรยากาศบริเวณน้ำตกก็สวยงาม สะอาดและร่มรื่น เดินเล่นเพลินๆ ได้สบาย แถมทางขึ้นก็ไม่ชัน เดินไปจนสุดทางก็จะเห็นตัวน้ำตก ตกจากผาสูง เป็นภาพที่สวยงามมากค่ะ แนะนำว่าใครมาเที่ยวหลวงพระบางแล้วไม่ควรพลาดน้ำตกนี้

เสร็จจากเที่ยวน้ำตก เรานั่งรถกลับเข้าเมืองหลวงพระบาง มีเวลาให้ได้เดินเล่นในเมืองแลพักผ่อน ส่วนฉันได้โอกาสไปเช่าจักรยานมาขี่เที่ยวชมเมือง แถมแวะนั่งจิบชามะนาวมองดูผู้คนเดินผ่านไปมาในเมือง

ร้านกาแฟที่นี่ดูดีคลาสสิกอย่าบอกใคร เพราะตั้งอยู่ในอาคารโบราณ ตกแต่งแบบตะวันตกผสมตะวันออก เปิดไฟสลัวๆ นวลตา ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ไม่รีบร้อน แนะนำให้นั่งที่โต๊ะด้านนอกร้าน จะได้รับลมเย็นๆ กับมองดูความเป็นไปของเมือง slow pace ให้เต็มที่ คนกรุงเทพฯ อย่างฉันแอบอิจฉา “ความช้า” ของที่นี่ แต่ก็อดคิดถึงความเร็วแบบเมืองใหญ่ไม่ได้

เย็นวันนี้เราไปกินอาหารค่ำกันที่ร้าน Le Papillon ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารโบราณเช่นกัน เราได้นั่งบริเวณระเบียงหน้าร้าน ซึ่งบรรยากาศดี แต่ยุงเยอะไปหน่อย ร้านนี้ขายทั้งอาหารสไตล์ยุโรปและอาหารพื้นเมือง รายการอาหารของเราเป็นอาหารพื้นเมือง กับข้าวคล้ายกับทุกๆ มื้อที่ผ่านมาค่ะ

กิจกรรมยามกลางคืนก็คือออกมาเดินเที่ยวตลาดมืดเช่นเคย ได้แวะร้านหนึ่งที่ขายหนังสือสำหรับเด็กเป็นภาษาลาว โดยเราสามารถซื้อแล้วฝากเค้าไปบริจาคให้แก่เด็กๆ ได้ เด็กๆ ลาวจะได้มีหนังสือสนุกๆ สีสันสดใสอ่านไงคะ เป็นการทำบุญไปในตัวด้วย ก่อนกลับที่พักก็แวะซื้อโรตี ซึ่งลุงแกทำช้ามากๆ ตามแบบฉบับ slow food slow life ของแท้ :-)

 

 

โฆษณา

เรื่องเล่าจากเมืองลาว ตอนที่ 1

หลังจากวางแผนไปเที่ยวเมืองหลวงพระบางอยู่หลายครั้ง แผนล่มไปก็หลายคราว แต่จนแล้วจนรอดเราก็พากันไปเที่ยวม่วนซื่นที่เมืองมรดกโลกเมืองนี้จนได้

การเดินทางแบบสบายๆ เริ่มต้นขึ้นด้วยการจองแพคเกจแบบ 3 วัน 2 คืน กับสายการบิน Bangkok Airways เป็นแพคเกจชื่อว่า ม่วนซื่น หลวงพระบาง ซึ่งรวมค่าใช้จ่ายต่างๆ ทั้งหมดไว้ในราคา Package แล้ว และมีไกด์ท้องถิ่นคอยบริการตลอดระยะเวลา 3 วัน ราคาแพคเกจแตกต่างตามโรงแรมที่เราเลือก เริ่มต้นที่ประมาณ หนึ่งหมื่นกว่าบาท (ปลายๆ) จนถึงสองหมื่นต้นๆ และราคาขึ้นอยู่กับจำนวนผู้เดินทาง เริ่มต้นตั้งแต่เดินทาง 2 คนขึ้นไป

ข้อดีของแพคเกจคือเดินทางเป็นกรุ๊ปส่วนตัว ไม่ต้องไปรวมกับใคร เหมาะกับการไปกับครอบครัว ที่อยากท่องเที่ยวสบายๆ อยากใช้เวลาที่ไหนนานหน่อยก็ไม่เป็นปัญหา แถมยังมีไกด์คอยดูแลได้อย่างทั่วถึง

เกริ่น (แถมโฆษณามาเสียยาว) อย่ากระนั้นเลย มาเริ่มออกเดินทางกันดีกว่าค่ะ

หลวงพระบางอยู่เหนือเวียงจันทน์ขึ้นไป การเดินทางโดยเครื่องบินก็ทำได้อย่างสะดวก โดยมี flight ทั้งของ Bangkok Airways และ Lao Airlines ออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ ด้วยความที่สนามบินหลวงพระบางมีขนาดเล็ก จึงไม่สามารถรองรับเครื่อง Boeing ได้ เราจึงเดินทางกันด้วยเครื่องแบบใบพัด ขนาด 70 ที่นั่ง แบบ ATR 72 – 200/500 หลายคนพูดว่าเป็นครั้งแรกที่ได้นั่งเครื่องบินเล็กๆ แบบนี้ ส่วนตัวฉันเองไม่รู้สึกอะไรสักเท่าไหร่ เพราะเคยนั่งเครื่องบินเล็กแบบ 30 กว่าที่นั่งมาแล้วเมื่อครั้งบินจาก Phokara เข้ามาที่ Kathmandu

แม้จะใช้เวลาบินแค่เพียงประมาณ 1 ชั่วโมง 40 นาที แอร์โฮสเตสยังเอาอาหารร้อนมาเสิรฟให้อีกด้วย

เมื่อเครื่องบินเริ่มลดระดับลง เราก็มองเห็นสีเขียวที่ปกคลุมไปทั่วพื้นที่ มีเส้นสีน้ำตาลเป็นแนวตัดผ่านพรมผืนป่าสีเขียว เส้นสีน้ำตาลนี้ก็คือแม่น้ำนั่นเอง หลวงพระบางอยู่ริมแม่น้ำสองสาย คือ น้ำโขงและน้ำคาน หลังคาบ้านมีให้เห็นเป็นหย่อมๆ ไม่หนาแน่น มองไปก็จะเห็นหลังคาส่วนใหญ่เป็นสีแดง มองเห็นวัดวาอารามกระจายตัวอยู่ทั่วไป

สนามบินเมืองหลวงพระบางเป็นสนามบินขนาดเล็ก มีรันเวย์เพียงทางเดียว ความวุ่นวายจึงต่างกันลิบลับกับสนามบินสุวรรณภูมิที่เราเพิ่งจะจากมา นักท่องเที่ยวทั้งหลายทะยอยกันเดินลงจะเครื่องบิน หลายคนก็เริ่มปฏิบัติการถ่ายรูปกันตั้งแต่ลงจากเครื่องบินกันเลย อากาศเย็นสบายๆ สดชื่นเหมือนไปเที่ยวต่างจังหวัดในช่วงหน้าหนาว

คุณบุญโฮมไกด์สาวชาวเวียงจันทน์ของเรามายืนถือป้ายคอยรับเราเข้าเมือง โดยมีรถตู้นั่งสบายๆ มารับตรงไปยังโรงแรมวิลล่าสันติ อดีตวังเก่าของเจ้าหญิงลาวที่เราเลือกเอาไว้เมื่อครั้งจองแพคเกจ

สนามบินหลวงพระบางอยู่ไม่ไกลจากตัวเมืองเลยค่ะ ใช้เวลาเดินทางเพียง 15 นาทีก็ถึงตัวเมืองแล้ว ระหว่างทางเราก็ผ่านบ้านเรือนของหลวงพระบางที่ดูสงบน่ารัก ช่างเป็นเมืองเล็กๆ ที่เงียบสงบจริงๆ

ไปถึงโรงแรมปุ๊บก็เกิดอาการงงเล็กน้อย พนักงานโรงแรมของที่นี่แต่งตัวกันตามสบายเลยค่ะ แม้โรงแรมของเราจะเป็น “โรงแรม 5 ดาว” ของหลวงพระบาง พนักงานเค้าก็ดูสบายๆ นั่งตั้งวงกินข้าวเหนียวกันที่สวนหน้าโรงแรม เราก็นึกว่าเป็น Staff Party ซะอีก หลังจากเก็บข้าวของและสำรวจห้องพักกันเรียบร้อย ก็ออกเดินทางไปหาอาหารกลางวันกันค่ะ

กองทัพต้องเดินด้วยท้องฉันใด คณะเราก็ต้องเริ่มด้วยการกินฉันนั้น ว่าแล้วพวกเราจึงบอกน้องโฮมมี่ (บุญโฮม) ให้พาเราไปเริ่มมื้อแรกกันที่ร้านเฝอค่ะ ก๋วยเตี๋ยวแบบเวียตนามนี้มีจุดเด่นตรงที่น้ำซุปรสกลมกล่อม ใส่เส้นเล็ก เนื้อหมู หมูกรอบ แกล้มด้วยผักสดและเครื่องปรุงนานาชนิด ทั้งน้ำปลา ซีอิ๊ว น้ำส้มพริกดอง ซอสพริก ฯลฯ ให้ได้เลือกปรุงแต่งกันตามใจ เสร็จสรรพคิดเงินออกมาแทบหงายหลัง อาหารมื้อนี้ราคากว่าแสนกีบ (คิดเป็นเงินไทยราว 700 บาท) ของกินที่นี่แพงเหมือนกันนะเนี่ย

noodle

เฝอหมู

น้องบุญโฮมเธอว่าคนลาวกินก็ราคานี้เหมือนกัน เพียงแต่ว่าคนลาวไม่นิยมออกมากินอาหารนอกบ้านเหมือนคนไทย เพราะอาหารราคาแพง ส่วนใหญ่ก็ปลูกผักจับปลา หาอาหารกินกันที่บ้านนั้นแล

อิ่มท้องแล้วก็ถึงเวลาไปอิ่มใจกันค่ะ เราเริ่มทัวร์วัดกันที่วัด Visoun ซึ่งเป็นที่ตั้งของพระธาตุหมากโม (แตงโม) โดยองค์พระธาตุมีรูปทรงเหมือนแตงโมผ่าซีกคว่ำอยู่ วัดวิชุนนี้ถือเป็นวัดเก่าแก่ที่สุดของเมืองหลวงพระบาง โดยสร้างขึ้นเมื่อราวปี ค.ศ. 1513 วัดวิชุนนี้เคยเป็นที่ประดิษฐานของพระบาง พระพุทธรูปเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองของชาวหลวงพระบาง (ปัจจุบันพระบางประดิษฐานอยู่ที่พิพิทธภัณฑ์พระราชวังหลวง) วัดวิชุนนี้เคยใช้เป็นพิพิทธภัณฑ์เก็บพระพุทธรูปโบราณ ภายในสิม (อุโบสถ) จึงมีพระพุทธรูปเก่าแก่เป็นจำนวนมาก หลายองค์อยู่ในสภาพที่เสียหายไปตามกาลเวลา พระพุทธรูปส่วนใหญ่สร้างด้วยไม้แกะสลักจึงไม่คงทนนัก

watermelon

พระธาตุหมากโม

ด้วยความที่เป็นเมืองมรดกโลก การที่จะบูรณะปฏิสังขรสิ่งใดจึงไม่สามารถทำได้ง่าย ต้องได้รับความเห็นชอบจาก UNESCO เสียก่อน การบูรณะซ่อมแซมที่ทำก็จะต้องให้สถานที่หรือสิ่งของนั้นๆ คงสภาพเดิม คือดูเก่าๆ กลมกลืน ไม่ใช่ว่าใหม่แกะกล่องออกมา

โฮมมี่เล่าว่าวัดวาอาคารทั้งหลายที่เป็นของเก่าแก่ดังเดิมนั้นสร้างตามภูมิปัญญาพื้นบ้าน โดยการนำหนังควายมาผสมกับส่วนประกอบอื่นๆ เช่น รากไม้ แล้วนำมาฉาบลงเหมือนปูน แม้แต่องค์พระภายในสิมของวัดวิชุนก็ฉาบด้วยหนังควายเช่นเดียวกัน

สิม วัดเชียงทภ??

“สิม” วัดเชียงทอง

ออกจากวัดวิชุน เราก็ตรงไปที่วัดเชียงทอง วัดเก่าแก่คู่บ้านคู่เมืองอีกวัดหนึ่งของหลวงพระบาง วัดเชียงทองนี้สร้างขึ้นเมื่อสมัยพระเจ้าเชษฐาธิราช สิมของวัดเชียงทองนี้มีรูปแบบคล้ายกับอุโบสถในวัดทางภาคเหนือของไทย เห็นแล้วชวนให้นึกถึงวัดพระสิงห์ที่เชียงใหม่

viharn

ลายโมเสคสีสันสดใส บนผนังปูนสีชมพู

จุดเด่นอย่างหนึ่งของวัดเชียงทองคือการนำกระเบื้องโมเสค และกระจกมาตกแต่งเป็นลวดลาย ทั้งที่บอกเล่าวิถีชีวิตของชาวหลวงพระบาง ตำนานเรื่องเล่าต่างๆ จนกระทั่งเรื่องราวตามจินตนาการของศิลปิน

เรื่ภ??ราว

เรื่องเล่า เรื่องราว

ในบริเวณวัดเชียงทองยังเป็นที่ตั้งของโรงเก็บราชรถโบราณของเจ้ามหาชีวิตชาวลาว ราชรถนี้ใช้ในพิธีศพของเจ้ามหาชีวิต ปัจจุบันไม่มีการใช้งานแล้ว ภายในโรงราชรถ ยังมีพระพุทธรูปเก่าแก่ รวมไปถึงภาพโมเสคประดับประดาเอาไว้ด้วย

ราชรถ

ราชรถในโรงเก็บ

ก่อนพระอาทิตย์จะลับฟ้าในวันนี้ เรามาทดสอบกำลังขาด้วยการขึ้นไปนมัสการพระธาตุบนพูสี (Phousi) การขึ้นสู่ยอดพูสีนั้น ไม่มีรถรางหรือกระเช้าพาขึ้นไป เพราะฉะนั้นผู้มีจิตศรัทธาทั้งหลายต้องอาศัยกำลังขาของตนเองเท่านั้นค่ะ บันไดขึ้นไปไม่ลำบากแต่ก็หลายขั้นเอาการอยู่ กว่าจะเดินถึงยอดก็ต้องขึ้นบันไดไปกว่า 300 ขั้น

นกน้ภ??

นกน้อย รอคอยคนมาปล่อย

ถึงแม้จะเหนื่อยกับการเดินขึ้น แต่อากาศดีๆ ก็ช่วยชีวิตไว้ได้ไม่น้อย เดินไปพักไปไม่รีบร้อน แถมวิวบนพูสีนี่สวยจับใจทีเดียวค่ะ ได้เห็นภาพมุมกว้างของเมืองหลวงพระบางที่แสนเงียบสงบ แม่น้ำโขง แม่น้ำคาน วัดวาอารามต่างๆ สวยจริงๆ

img_3781

วิวแม่น้ำคานจากยอดพูสี

lpn

ถนนในเมือง

เราเดินเวียนเทียนรอบพระธาตุเสร็จก็ชมวิวกันต่อ สักพักก็เดินกลับลงมา เตรียมตัวช้อปกันที่ตลาดมืด

img_3772

 mum & me เหนื่อยแต่ก็ยังยิ้มออก

จบวันแรกในหลวงพระบางด้วยการช้อปสินค้าพื้นเมืองที่ตลาดมืด (ตลาดค่ำ) สินค้าส่วนใหญ่จะเป็นผลิตภัณฑ์จากผ้า ทั้งผ้าซิ่น ผ้าคลุมเตียง รองเท้าแตะ เสื้อยืดพิมพ์ภาษาลาว (ราคาตัวละ 70 บาท) และอื่นๆ สินค้าคล้ายๆ ตลาดไนท์บาซาร์ที่เชียงใหม่แต่ไม่หลากหลายเท่า

rotation-of-img_3805

มุมหนึ่งของตลาดมืด

ເມືອງຫຼວງພະບາງ – Ville de Luang Prabang

ภาพเมืองหลวงพระบาง (ເມືອງຫຼວງພະບາງ) จากยอดภูเขาพูสี

 ville de luang prabang

หลวงพระบางเป็นที่รู้จักกันดีในนามเมืองมรดกโลก (คือเมืองทั้งเมืองนับเป็นมรดกโลก ไม่ได้เจาะจงเฉพาะสถานที่ใดสถานที่หนึ่ง) โดยได้รับการขึ้นทะเบียนเมื่อปี ค.ศ. 1995 ใบประกาศรับรองนี้เก็บรักษาอยู่ที่ Luang Prabang National Museum ซึ่งเป็นวังเก่าของเจ้ามหาชีวิตของชาวลาว

หลวงพระบางเป็นเมืองเก่าแก่ของอาณาจักรล้านช้าง

หลวงพระบางเป็นเมืองเล็กๆ แต่เต็มไปด้วยวัดวาอารามและอาคารสไตล์โคโลเนียลที่มีคุณค่าทางประวัติศาสตร์

หลวงพระบางตั้งอยู่ริมน้ำโขงและน้ำคาน

หลวงพระบางมีพระคู่บ้านคู่เมืองที่สำคัญคือพระบาง ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางห้ามญาติ บ้างเรียกปางห้ามสมุทร โดยจะแตกต่างจากพระพุทธรูปปางห้ามญาติที่คนไทยเรารู้จักกันดีตรงที่พระพุทธรูปปางนี้ของลาวจะยกมือทั้งสองข้างขึ้น

หลวงพระบางมีทั้งตลาดเช้าและตลาดมืด (ตลาดมืดคือตลาดที่ขายของในยามเย็นจนถึงมืด ไม่ได้ขายของผิดกฎหมายแต่ประการใด)

หลวงพระบางยังมีอีกหลายต่อหลายอย่าง ที่รอให้ได้ไปสัมผัส และบางทีอาจจะหลงรักอย่างที่ใครหลายคนเป็นมาแล้ว